Son nota🪼

"Gözlerimde birikti kurumuş hayallerim. Gelsen ne farkeder, gelmesen ne? Her köşe başında bıraktım sesimi, Sen duymasan ne, duysan ne..." Han Jisung için hayat, okul koridorlarında zoraki takındığı o umursamaz maskeden ve defter kenarlarına karaladığı melankolik şarkı sözlerinden ibaretti. İçindeki yalnızlık büyüyüp sığındığı melodiler bile ona yetmemeye başladığında, nehrin siyah sularına bakarken her şeyi bitirmeye karar verdi. Tam o karanlığa adım atacakken, onu geriye çeken elin sahibinden habersizdi. Lee Minho... Okulun o ulaşılamaz, buz gibi soğuk ve mesafeli çocuğu. Herkesten sakladığı o sert kabuğunun altında, aslında Jisung’un o kırık dökük satırlarında kendini bulan tek kişiydi. Şehrin neon ışıkları altında, bir köprü üstünde kesişen iki hayat. Biri tamamen yok olmak isterken, diğeri ilk kez birini kurtarmak için kendi duvarlarını yıkacaktı. Gündüzleri birbirine yabancı olan bu iki ruh, gecenin karanlığında birbirlerinin yarası ve merhemi olabilecek miydi?