Sokağın köşesinde bekleyen siyah minibüsün sürgülü kapısı hızla açılıp kapandı. Alya, nefes nefese içeri dalıp deri ceketini koltuğa fırlattığında Meltem dikiz aynasından panikle arkaya baktı. Klavyenin üzerindeki parmakları titriyordu ama Alya’nın ağzına attığı yeni vişneli lolipopun hışırtısını duyunca derin bir nefes aldı.
"Ucuz atlattın patron," dedi Meltem, gazı kökleyip ara sokaklara dalarken. "Vecdi’nin adamları olduğunu anladığım an konvoyun telsiz frekansını kestim ama seni kıstıracaklar sandım."
Alya parmak eklemlerini çıtlatıp arkasına yaslandı; dudaklarının kenarında o alışıldık vahşi tebessüm vardı. "Kıstıramadılar. Sadece biraz antrenman oldu. Şimdi güvenli eve geçelim, yayların bakımını yapmam ve Vecdi’ye göndereceğim özel hediyeyi hazırlamam lazım."
Minibüs şehrin lüks kulelerinin gölgesinde gizlenmiş çatı katı sığınağına doğru süzülürken, birkaç kilometre ötedeki marinada hava buz gibiydi.
Lüks yatın içinde olay yeri inceleme ekiplerinin mavi-kırmızı flaşörleri ahşap kaplamalara vuruyordu. Başkomiser Baran Tekin, ellerinde beyaz lateks eldivenlerle duvara saplanmış karbon okun etrafındaki kırmızı hedef çizgisini inceliyordu. Parmaklarını okun tüylerine yaklaştırdı; özel yapım, hafif ve son derece pahalı bir avcı oku olduğu açıktı.
"Başkomiserim," dedi adli tıp uzmanı, şeffaf delil poşetini Baran’a uzatarak. "Yerdeki plastik çubukta vişne aroması ve taze tükürük izi tespit ettik. Parmak izi yok ama DNA eşleşmesi için hemen merkeze gönderiyoruz."
Baran poşetin içindeki çubuğa baktı; aklına mendirekten geceye atlayan o çevik, pembe saçlı gölge geldi. Sıradan bir tetikçi ya da intikamcı değildi bu. Kusursuz bir nişancılık, profesyonel bir dövüş disiplini ve ardında bıraktığı çocuksu bir imza...
"DNA sonucunu beklemenize gerek yok," dedi Baran, sesinde bastıramadığı bir hırsla duvardaki hedef çizgisine dokunurken. "Bu şehirde hem Karadağ ailesinin başında oturup hem de kanunların üstünde adalet dağıtmaya kalkan tek bir kişi var: Alya Karadağ. Ve bu sefer peşini bırakmayacağım."