SİSLİ YOL

SİSLİ YOL Gizemli ve yoğun bir sis, kasabanın üzerine çökmüştü. Denizden yükselen gri beyaz bulutlar, yolları ve evleri yutarak görüşü neredeyse sıfıra indirmişti. Eski model arabasıyla dar ve kıvrımlı orman yolunda ilerleyen Serkan, ellerini direksiyona sıkıca kenetlemiş, gözlerini sisin içinde beliren yolu takip etmeye çalışıyordu. "Buradan geçmemem gerektiğini biliyordum," diye mırıldandı, içindeki huzursuzluk artarken. Radyo parazitlenmiş, telefon çekmiyor ve GPS bağlantısını kaybetmişti. Tek ışık kaynağı, aracının solgun farlarıydı. Birden, sisin içinden belirsiz bir siluet çıktı. Serkan frene son anda bastı, lastikler tiz bir çığlıkla kayarken araç durdu. Kalbi deli gibi atarken gözlerini kısmaya çalıştı. Sis biraz aralandı ve yolda duran, ince ve solgun bir figür ortaya çıktı. "Yardıma ihtiyacınız var mı?" diye seslendi Serkan, ama sesine kendi bile inanmadı. Figür, hareketsizce ona bakıyordu. Ne yüzü net görülebiliyordu ne de elleri. Bir süre daha sessizlik sürdü. Serkan arabadan inip inmeme konusunda kararsız kaldı. Tam geri vites yapmayı düşünürken, figür hızla aracına doğru ilerlemeye başladı. Panikle kapıları kilitledi, ama figür çoktan aracının yan camına ulaşmıştı. Camın arkasında, gözleri olmayan ama delici bir şekilde bakan yüzü fark etti. Çığlık atarak gaza bastı, tekerlekler boşta döndü ve araç zorla hareket etti. Sis daha da yoğunlaştı, sanki Serkan’ı sarmalayan bir canavara dönüşmüştü. Serkan, yolun sonuna ulaşmayı umarak gazı kökledi. Ama yol bitmiyor, sonsuz bir döngüye giriyormuş gibi hissediyordu. Arkasına baktığında, figürün aracın arkasında belirdiğini gördü. İmkansızdı ama oradaydı. Sis, daha karanlık ve daha yoğun bir kabusa dönüştü. Serkan’ın çığlıkları boğuldu, farlar sönmeye başladı ve aracın içini karanlık kapladı. Ve ardından... derin bir sessizlik. Kasabanın sabahında, yoğun sis yavaş yavaş çekilirken, terk edilmiş bir araba, ormanın kıyısında hareketsiz duruyordu. İçinde ise Serkan'dan hiçbir iz yoktu.