Chapter 7

Kaça kadar uyumuştum böyle?Başım o kadar çok ağrıyordu ki...Telefonumu elime alıp saate baktım.Yuh!Saat sekizdi ve ben bu saate kadar nasıl uyuduğumu bilmiyorum.Büyük ihtimalle yorgunluktandı.Yataktan inip aynadan kendime baktım.Ailemin yanında doğal olacağım için makyaj yapmadım sadece nemlendirme amaçlı kremimi sürdüm.Odadan çıkıp kapıyı kapattım.Merdivenlerin başındaki babamı gördüm büyük bir sevinçle boynuna sarıldım."Benim prensesim gelmiş"diyerek saçlarımı okşadı.Ona daha sıkı sarıldım."Hadi gel yemeğe inelim biraz daha geç kalırsan annen akşam yemeğinde seni yiyecek"diyip kahkaha attı.Bende onunla beraber kahkaha attım.Koluna girdim ve beraber mutfağa doğru ilerlemeye başladık.Hep birlikte yemeğe başladık.Annem masadayken dik dik bana bakıyordu bundan çok rahatsız olmuştum.Kendimi bir huzursuz hissetmiştim.Çatalımı tabağın kenarına bırakıp anneme döndüm."Ne söyleyeceksin anne dik dik bakıyorsun"dedim meraklı bir ses tonuyla.Annem boğazını temizleyerek konuşmaya başladı."Bizim şu damatı ne gördük ne de bir sesini duyduk.Hani konuşmayayım diyorum ama artık gelsin biz de bir tanışalım."Annemin dediği şeyle konuşamadım.Stres olmuştum,vücudum terlemeye başladı.Nefes çok hızlı alıyordum.Ne diyeceğimi asla bilmiyordum ama annem de bir cevap bekliyordu.Aslında sadece annem değil,babam ve Tuana da bekliyordu.Yalan söylemekten başka çarem yoktu.Derin bir nefes aldım ve konuşmaya başladım."Anneciğim sana çok yoğun olduğunu söylemiştim.O da sizinle tanışmayı çok istiyor ama en kısa zaman da gelecek "diyerek yalan söyledim.Yalan söylemekten hiç hoşnut değildim.Bu yüzden en kısa sürede aileme soyleyecektim daha doğrusu söylemeye çalışacaktım.Beni korkutan şey tepkileriydi.Annem benimle konuşmazdı biliyordum yalan söylediğim için bana çok kızardı.Babam üzülürdü ama beni anlamaya çalışırdı.Annem kafasını salladı.Masada herkes sustu sanki bir şey olmuş gibi bana bir şey söyleyeceklermiş ama söylemeye dilleri varmıyor gibiydi.Bu suskunluğa hiç alışkın değildim bizim masalar normalde çok şen şakrak olur.Babam espri yapıp bizim güldürür annem ise komik tepkiler verirdi ama bugün her şey tam tersiydi kimse konuşmuyordu.Yanımda oturan Tuana'ya döndüm kulağına doğru fısıldadım."Niye kimse konuşmuyor masada?"bana döndü."Valla ne bileyim bana bişey dediklerimi var."diye sitem etti.Meraklanmaya başlamıştım ki annem söze girdi."Kızlar size bir şey söyleyeceğiz"aşırı meraklanmıştım.Kafamı devam etmesi anlamında salladım."Biz babanızla bir karar verdik.Boşanacağız."Tuana ile aynı anda masadan kalkıp 'ne' diye bagirdik.Ben söze girdim."Ne demek boşanacağız ne yaşadınız ki bu kararı aldınız?"annem derin bir nefes çekti.Babam ise susmuş bizi izliyordu.Ne yani bir açıklaması yok muydu?"Hadi bir cevabınız yok mu?"diye tekrar söze girdim.Annem"Anlaşamıyoruz kızım babanla biz çok farklıymışız.Baban her gün dışarda evde birbirimizle konuşmuyoruz bile."Tuana'ya baktım.Üzgündü hem de çok üzgün.Hiç bir şey demeden merdivenlere doğru ilerledi.Bende onun arkasından ilerledi.Babam ise hala susuyordu..Odama çıkıp kapımı sertçe kapattım.Kendimi yatağa attım.Neydi bu böyle?Şanssızlık peşimizi asla bırakmayacak mıydı?Artık mutlu olmak istiyordum.Şu salak yalandan kurtulup ailemle hep birlikte mutlu bir şekilde yaşamak istiyorum.Çok mu şey istiyorum..