PERSEPHONE

⸻ Bir şey var. Bir duygu… Bütün bedenimi, bütün zihnimi ele geçiren bir şey. Hani her zaman olan şey zamanı geldiğinde her zaman olduğu gibi olmaz ya — işte öyleydi onu görüşüm. O gün, o kapıda bir şey oldu. Sanki ben onunla birlikte bir geçitten geçtim. Kapıdan adımını attığında, hayatıma da adım atmıştı. Üstelik davetim yoktu. Ama “Ben geldim.” dedi. Sanki “Hayatının tam ortasına ben geldim.” diyordu. Bütün olumsuzluklara rağmen — en çok da ona rağmen — hikâyemi devam ettirmek için çabaladım. Gördüm çünkü. Onda da bende olanın aynısı vardı. Öyle olmasa, çabalamazdım. Koşmazdım. Kolye… Evet, bir de o vardı. Zamanı gelince anlamını öğreneceksin. Merak etme. Ben de çok şey öğrendim. Hakan’dan… çok şey. Değişmeyi öğrendim. Hissetmeyi… Söylemeyi… Kalbimde kıpırdayan duyguların anlamını öğrendim. Ve korkunun bütün yüzlerini “İsmim Bahar… Tek bir anlamı varken onun için birçok anlamım vardı.” “Evet… Bahar haklısın. Sen ailenin Bahar’ısın ama bilmediğim bir şey daha var. Benim de Bahar “İsmim Bahar… Tek bir anlamı vardı belki. Ama onun için birden fazla anlam taşıyordum. Halen ‘son’ dediği şeyi çözmeye çalışıyordum. Ve bir gün dedi ki: ‘Evet… Bahar, haklısın. Sen ailenin Bahar’ısın. Ama bilmediğim bir şey daha var: Sen benim de Bahar’ımsın… Hem de sonbaharım.’” ⸻