Sahne 1: Dublin / Üniversite Kampüsü - Gün Batımı
Yıllar geçmiş, lise geride kalmıştır. Connell, Dublin'de kalabalık bir barda arkadaşlarıyla oturmaktadır ama aklı orada değildir. Pencereden dışarıdaki yağmuru izler. Aynı anlarda Marianne, şehrin lüks bir dairesinde, entelektüel bir partinin tam ortasındadır. Etrafı insanlarla doludur ama yüzünde o tanıdık, derin yalnızlık vardır. İkisi de aynı şehirde, birbirlerinden habersiz, aynı gökyüzüne bakarak büyümeye çalışmaktadır.
Sahne 2: Sligo Sahili (Kapak Görselinin Olduğu Yer) - Puslu Bir Gün
Yıllar sonra iki karakter de içsel bir kaçış için doğup büyüdükleri kasabanın o uçsuz bucaksız, rüzgarlı sahiline gelir. Deniz dalgalıdır, gökyüzü gri ve pusludur.
Connell, üzerinde o lacivert kazağıyla dalgaları izleyerek yürürken, karşıdan yeşil atkısı ve kahverengi ceketiyle Marianne'in geldiğini görür. Zaman durur. Ne lisedeki gizli saklı aşkları kalmıştır ne de üniversitedeki kırgınlıkları. Sadece ikisi ve aralarındaki o bitmeyen çekim vardır.
Sahne 3: Sahil Yolu - Gün Batımı
Görseldeki o patika yolda karşı karşıya gelirler. Rüzgar Marianne'in saçlarını uçurur. Aralarındaki mesafe kapanır. Connell, elini kalbinin üzerine götürür; Marianne ise gözlerinin içine bakarak elini Connell'ın göğsüne koyar.
Marianne: (Sesi rüzgarda titrer) Gitmek her şeyi çözer sanmıştım. Ama nereye gitsem, bu gökyüzünün altında hep seni aradım.
Connell: (Marianne'in yüzüne doğru eğilir, gözleri dolmuştur) Birbirimize ne kadar veda etmeye çalışırsak çalışalım, Marianne... Ben senden hiçbir zaman tamamen gidemedim.
Birbirlerinin nefesini hissedecek kadar yaklaşırlar. Dünyadaki tüm gürültü susar, geriye sadece dalgaların sesi ve birbirine asla tamamen veda edemeyen bu iki ruh kalır. Kamera yavaşça yükselir, onları o sonsuz sahil yolunda baş başa bırakır.
