Chapter 5

Yapının içi sessizdi, ama duvarlar nefes alıyordu. Her solukta yüzeylerinde ışık titreşiyor, damar gibi hareket eden desenler oluşuyordu. Bir koridor boyunca yürürken zemin yumuşamaya başladı, sanki beni yönlendiriyordu. Lira’nın sesi cılızdı artık. “Bu bölge kayıt odasına benziyor. Ama dikkatli ol… bazı anılar burada saklı değil, yaşıyor.” Koridorun sonunda yuvarlak bir oda buldum. Ortada küre şeklinde bir cihaz vardı üzeri toz değil, gri bir küf tabakasıyla kaplıydı. Elimi uzattım. Cihaz temasımı algıladı, bir anda canlandı. Etrafımda sayısız görüntü belirdi. Laboratuvar, ben, ama daha gençtim daha inançlı, daha heyecanlı. Yanımda insanlar vardı; hepsi aynı sembollü beyaz üniformalar giymişti. "NEVERA PROJECT" Bir ses kaydı devreye girdi. “Zaman dokusunu stabilize ediyoruz. Simülasyon 9 aktif. Eğer bu doğruysa… biz, kendi gerçekliğimizi yeniden yazabileceğiz.” Sonra görüntüde ben eğildim, konsola bir şeyler yazdım. Ekranda tek bir kelime belirdi "ACTIVATE" O anda kayıt karardı. Zemin sarsıldı. Bir patlama. Ve ardından bir yankı o anı yaşamıştım zaten. Ama bu kez, odanın duvarlarından bir ses geldi. Soğuk, yargılayıcı,tanıdık. “Benden kaçmaya çalışıyorsun… ama sen bunları yaptığın için buradayız.” Geriye çekildim. “Hayır… ben sadece bir deney yapıyordum. Sistem çöktü, kontrolü kaybettim" “Hayır,” dedi ses. “Kontrolü bana verdin.” O an duvarların rengi değişti. Işıklar karardı, gölgeler uzadı.Bir şekil belirdi gölden yükselen o varlık. Ama bu kez karanlık değil, yarı saydam bir formdaydı. İçinde yıldızlar gibi parlayan kıvılcımlar dönüyordu. “Beni hatırladın.” Lira’nın sesi hemen devreye girdi: “Melodi, geri çekil! Bu, sistemin çekirdeği!” Ama ben kıpırdayamadım.Sanki varlık gözlerimin içine bakmıyor, içime bakıyordu. “Buradan çıkmak istiyorsan, beni tamamlaman gerek." Sesi hem tehditkâr hem de yalvaran bir tondaydı. “Sen beni yarattın, yarım bıraktın. Şimdi ikimizden biri tamamlanmalı. Ya sen, ya ben.” O an Lira’nın sesi kesildi.Sadece kalp atışım kaldı ama bu kez iki kalp atışı vardı, biri benim, biri onun.Bir adım attım. “Ne yapmam gerekiyor?” diye sordum. Varlığın yüzü bir anlığına bana dönüştü ama bu kez gözlerinde boşluk yoktu, sadece yorgunluk. “Benimle birleş. Ancak o zaman Nevera seni serbest bırakır." Bir an düşündüm. Kaçmak istemiyordum artık. Sadece anlamak istiyordum. “Kabul ediyorum,” dedim sessizce. Varlık gülümsedi. Ve o anda her şey ışığa dönüştü...