Skip to content

Neredeyim…

Chapter 1 · 2 min read

Neredeyim…

Chapter 1

Nerdeyim?

O gün daha 7 yaşındaydım babam annemi boşayıp beni kendi yanına almıştı , o sabah ona salatalık , domates , zeytin ve peynir gibi klasik şeylerle kahvaltı hazırlamaya çalıştım, neşem hiç yüzümden düşmüyordu çok mutluydum. Babam uyanınca bağırarak “Mutfağın hali ne aşçı mı kesildin başıma! “ gibi sözler söyleyip sitem ediyordu , o an anlamamıştım benden nefret ettiğini sadece etrafı çok dağıttığımı düşünmüştüm. Babamı zar zor ikna edip özürümü kabul ettirmeyi başarmıştım. “Hadi dışarı çıkalım” dedi hemen kabul ettim , üstüme en sevdiğim tişört ve bluzumu , altıma en sevdiğim siyah eteğimi giymiştim , babamın elini sıkıca tutuyordum parkın önünde durunca o kadar heyecanlanmıştım ki anlatamam. “Sen parkta oyna benim bir işim var.” dedi tamam babacığım diyerek parkın taşlı yolundan içeri girdim. O gün akşama kadar bekledim ama babam gelmedi, çok üşümüştüm ayrıca etek giydiğim için dizlerim fazlasıyla üşüyordu , yanıma bir kadın geldi “Ne yapıyorsun burada küçüğüm? ” dedi tatlı tatlı, titreyerek “Babamı bekliyorum. “ dedim bunun üzerine beni evine davet etti , çok üşüdüğüm ve korktuğum için kabul etmiştim.

Sabah gözlerimi açtığımda bilmediğim bir yerdeydim, dün gece yanıma gelip beni evine davet eden kadın kahvaltı hazırlıyordu, onu inceleyerek “Babamı gördünüz mü?” diye sordum bakışlarından anladığım kadarıyla hayır diyordu derin bir iç çekerek ayağa kalktım, üstümü görür görmez ağlamaya başladım kadın hemen yanıma gelip ne olduğunu sordu ağlayarak “kıyafetlerim nerede!? “ diye sitem ettim kadın hemen sorumu cevapladı “Uyurken rahat olmazsın diye eski kızımın kıyafetlerinden giydiriyim dedim , fena mı olmuş” ağlamam birazda olsa geçmişti, anlamıştım ama dikkatimi çeken bir şey oldu “Eski kızım derken ? “ kadın derin bir iç

çekerek konuşmaya başladı , uzun bir konuşma olucaktı belli ki.

”Yani dediğim gibi kızımı o olaydan sonra kaybettim senin gibi kızları görüncede içim gidiyor “ O zaman 7 yaşında olduğum için çok anlamamıştım tabi fakat şimdi çok iyi anlıyorum. O gün kahvaltı yaptıkdan sonra adı Nilay olan kadın beni çocuk esirgeme kurumuna verdi ve 8 yıl orada kaldım taki benden 3 yaş büyük olan Ateş abi beni evlatlık edinene kadar.

Artık 15 yaşında olduğum için babamın beni terk ettiğini anlayabiliyordum.

Ateş abi bana göre çok iyi birisiydi hasta olduğumda beni hemen acile götürür, birşey istediğimde elinden geldiğince yardımcı olmaya çalışır, beni çalıştırmaz kendi çalışır, ve asla kendi paramla birşey almama izin vermezdi bu yüzden onu çok seviyordum ona “Ateş” diyorum ama içimden hep “Ateş abi” diye hitap ederdim .

Sabah uyandığımda burnuma gelen sucuk kokusunu içime çekip gülümsedim , aşağı inip Ateş abiye baktım, sucuk yapıyordu ve bir yandan telefon ile konuşuyordu rahatsız etmek istemediğim için tekrar yukarı çıktım. Üstümden sarı pijamalarımı çıkarıp mavi kot şortum ve açık yeşil palmiye ağaçlı tişörtümü giydim , saçlarımı mor tarağımla tarayıp siyah tokamla dağınık bir topuz yaptım, ardından dişlerimi fırçalayıp, çilekli lip balm sürdüm.

End of chapter

1 comments