Chapter 3

Dedim, "olur mu öyle, atla arabaya" çok nazikti ama... belkide zaman geçtikçe öyle olmayacaktı, yetimhanede oradaki çocukların tek bozmadığı şey kulaklığım oldu, zaten telefonumu aile bulunca verdiler. Şimdi açmıştım telefonu, kimse aramamış, kimse merak etmemiş. En yakın arkadaşım bile... ben bunları düşünesiye kadar geldik. "Gel kızım". Kızım demeye başlamıştı, bende artık anne desem iyi olurdu. "Tamam anne" ben halla düşünüyordum, en yakın arkadaşım bile ne yapıyordun diye sormadıysa... NEDEN BEN? Ben bunu yarım saat düşündüm taşındım, annem o sırada bana mobilya soruyordu. "Kızım sence hangi yatak daha iyi"