Müphem

karanlığın içinde büyüyen bedenler ışığı görmedikçe aydınlığı bilmezlerdi. bu muydu şu an yapacağım, aydınlıktan mı kaçıyordum yoksa aydınlık için mi savaşıyordum? doğrusu bunu ben bile bilmiyorum. tanrı'nın bir ömür vaadettiği yaşlar genç bir kızın yaşamında sadece işkence saatleriydi. bana bir masal yazdılar, beni bu masalla büyüttüler. kaderimi yönlendiremediğim bu masalda, babamın oyuncağı olarak yaşamış ve onun oyuncağı olarak onun düşmanını öldürmek için zorlanmıştım. dokunmayı zorla öğrettikleri bir silahla çıktığım ölüm oyununda, gözleri azrail'i andıran o adamı öldürememiş ve bunun üzerine bu cehennemimi benden alması karşılığında, o adama sığınmıştım. o adama sarılmıştım. ama ölüm öyle bir şeydi ki, yıllar önce annemin soğuk bedenini zihnime bir kabus olarak yerleştirmiş, yıllar sonra ise hislerimin ucunda bir oyuncağa dönerek beni annemin düştüğü cennet topraklarından adım adım uzaklaştırdığını hissettirmişti. bir adamın yanında ölümün ne olduğunu öğrenmiş diğerinin yanında ise bu zehrin bizi yakacağını...