Annem kanlar içinde yerde yatıyordu. Ne yapacağımı bilmiyordum. Yanına gittim eline dokundum, buz gibiydi. Öleli çok olmuştu. Elini tutarak ağladım bir süre. O sırada arkamdan ayak sesleri geldi. Hırsla ayağa kalkarak arkamı döndüm. Gözlerim şişmiş,bitik haldeydim. Ona "sen yaptın, sen, sen" diyordum ağlayarak ve bir anda yere düştüm,dizlerimin üstüne. Ağladım, ağladım ağladım....
O haysiyetsiz ise mutfakta hâlâ bişeyler kesiyordu. Ama bir anda durdu. Ayağa kalktı duyabiliyordum. Yanıma geldi ve "aynı ona benziyorsun. Her zaman güçsüz, acınası bi haldesiniz." dedi koltuğa oturup. Ona öfkeyle baktım. "neden?" dedim ağlamamın kenarından. "neden yaptın, neden?". Suratıma ben hepinizden güçlüyüm diye bakıyordu, pis pis sırıttı"yapmam gerekti" dedi ukala ve iğrenç sesiyle. Anneme baktım,sadece yatıyordu. Bıçaklayarak öldürmüştü, annem direnmiş belliydi,etraf dağınıktı ve babamın(artık asla) yüzünde ve ellerinde çizikler vardı.
Kapı çaldı serefsiz koşarak önüme bıçağı attı ve kapıyı kilitledi. Ne yapmaya çalıştığını anlamamıştım. Kapıyı açtı ve"içerde memur bey "dediği gibi kafama tak etti. Suçu benim üzerime atacaktı. Ayağa fırladım ne yapacaktım ben şimdi. Anneme baktım, meleğim benim. Yüzünün rengi gitmişti. Gözümden bi damla yaş düştü annemin eline. Polisler içeri geliyorlardı. Annemin yanına yatıp ona sıkıca sarıldım. O çiçek kokusu da gitmiş, yerine kan kokusu vardı, gözlerim yaşardı yeniden. Gözlerimi kapattım ve polisler içeri girdi. Beni annemden aldılar. Kelepçeler kollarıma takılırken gözbebeklerim o şerefsizi gördü, üzülmüş numarası yapıyordu ama beni görünce çaktırmadan sırıtıp göz kırptı. İçimden ona bütün belaları okudum ama hersey bitti. Benim gençliğim meleğimin hayatı...