Chapter 4

Banu hala ağlıyordu. Ben bu kızı anlayamıyordum. Çok saftı, işte bu yüzden üzülüyordu her zaman. Sırama geçip banu yu yanıma aldım ve sıkıcı sarıldım ona,o da bana sıkıca sarıldı. Saçlarını kenara çekip bana bakmasını sagladım. Gözyaşlarını sildim omzuma yatırdım. Sonra"iyi misin şimdi? "dedim. Banu başını kaldırıp içten bi gülümsemeyle" iyiyim canım, iyi ki varsın sen. Beni asla bırakma tamam mı? "dedi. O zaman benim gözlerim de doldu." Bizi sadece ölüm ayırır bitanem"dedim ve sımsıkı sarıldım. Gözlayşlarımızı silip kantine dogru yol aldık. Kantin de murat ve arkadasları vardı, murat ın gözüne buz tutuyorlardı. Murat bizi görünce ayağa kalkıp oturduğumuz masanın önünde durdu...