MECAL

Şakaklarını zonklatan şiddetli baş ağrısıyla gözlerini açtı. Sanki aylardır uyumuyormuşcasına ağrıyan başı günlerdir peşini bırakmamıştı. Gün içerisindeki koşuşturmadan aklıma gelmeyen düşünceler gece olunca yakasını bırakmıyordu. Viskisinden acı bi yudum alarak düşünce denizinde boğulmaya hazırlandı. Artık gözlerini kapatmadan da derin düşüncelere dalabiliyordu. Sahi ne zaman başlamıştı bu? Hangi olay onu bu derde sürüklemiş, hangi çözülmeyen düşünce düğümü zihnindeki bu kapıyı aralamıştı? Dışarıdan bakan biri onun bu dertlerinin sadece bu yaşantısına ait olmadığını anlayabilir miydi? Düşündüğü sadece kendi hissiyatları mıydı? Yoksa en ufak ayrıntıya kadar, nefes almaya bile mecali kalmayıncaya kadar düşünmesi bir zorunluluk muydu? Gözlerini her ne kadar korkarak olsa da yeniden kapatmak zorundaydı çünkü artık çocuk yaşlarında “benlik değil” diyerek şımarıklık yaptığı sistemin içerisindeydi. Ona eşlik eden milyonlarca insan gibi. Sahi sistem neydi? Düşünmek zorunda olduğu neydi?