LORİN BERÇEM

Beni zerre ışık barındırmayan odaya ittiğinde fazla acımasızdı. Düştüğüm zeminden kalkarak kapının önünde duran acıması olmayan adama yalvardım. "Mir nolursun bırakma beni burda, sık kafama öldür ama bırakma burda. Burası çok karanlık korkarım ben. " Derken karanlık odayı gösteriyordum lakin o benimle dalga geçerek kısık sesli gülüşünü sundu bana. Karanlıktan dolayı yüzünü görmüyordum ama benim bu halde olmam onun hoşuna gittiğinin farkındaydım yoksa başka türlü gülmezdi, asık suratlının tekiydi. Beni burdan çıkarmayacağını anladığımda çaresizce ayaklarının dibine yığıldığım ve o acımasız ağa tek kelime etmeden kapıyı kapatıp, kilitledi üstüme. Elimin altındaki sert zemini yumruklayıp çığlık çığlığa ağlarken gitmişti o. Beni bir kere daha bırakıp gitmişti ve hep bırakıcaktı çünkü o Mir Welat'tı, Mardin'in zalim ağası benimse kocamdı hayır, hayır o benim hiç kocam olmamıştı. Ölen Arjin'in kocasıydı ve öylede kalacaktı Adım sesleri uzaklaşıpta yanlız kaldığımda karanlık oda beynimin kirli kuytu köşelerinde saklanan korkumu karabasan gibi üzerime salarken olduğum yere uzanarak cenin pozisyonunu aldım ve bir an önce güneşin doğmasını bekledim tabi sabaha çıkabilirsem...