"Sabah kahvaltısı yine boş konuşmalarla geçiyor. Dikkatimi çeken pek bir şey yok. Annem ve babam nereye tatile gideceğimizi tartışıyorlar. Babam, babaanneme gitmek istiyor; annem ise tatil köylerine gitmek istiyor. Bu anlamsız tartışma bana sıçrayacak gibi, kaçmam lazım.
Bu tartışmaya dahil olmak istemiyorum."
"Ben kaçana kadar annem bana sorusunu yöneltti bile: 'Kızım, sen karar ver istersen,' dedi. Sanki kendi istediği yeri seçeceğimi düşünüyordu. Hayır, ikisinin de gideceği yeri istemiyordum. Ben sadece kafa dinleyeceğim bir yer istiyorum ama illa seçeceksem, tatil için güzel bir kasabaya gitmek isterim."
Babam, "O zaman kura çekelim, kızım. Kalem kâğıt getir," dedi. Babamın isteği üzerine kâğıt ve kalem almaya gittim. Kura anlamsız bir seçimdi çünkü zaten annemle ben oy çokluğuyla kazanmıştık.
Neyse, kalem ve kâğıtları getirdim. Herkes istediği yeri yazdı. Babam kâğıtları eliyle salladı, sonra masaya bıraktı ve seçmesi için anneme baktı. Annem tedirgin bir şekilde kâğıdı aldı ve tabii ki yüz ifadesinden her şey anlaşılıyordu: tatil kasabası çıktı.
Babam biraz mutsuzdu. Annem babamın omzuna dokundu ve "Bir şey olmaz, tatil dönüşü uğrarız kayınvalidemin yanına, üzme kendini," diye sırıtarak söyledi. Evet, biraz dalgacı bir teselliydi ama yine de teselli etmişti.
Annem hemen yerinden kalktı, eline dizüstü bilgisayarını aldı ve tatil köylerine bakmaya başladı.
O sırada babamın yanına oturdum ve babam çayını yudumlarken yine ve yine annemle tanışma hikayesini anlatmaya başladı: "Annenle ben, annenin sunduğu bir programa gitmiştim. O programda katılan seyirciler konuğa soru soruyorlardı, ben de el kaldırdım. Onca kişiden beni kaldıracaklarını bilmiyordum, beni kaldıracaklarını düşünmemiştim. Ve o korkunç an... Beni kaldırdılar. İçimden 'Hayır, ben sadece öylesine kaldırmıştım!' dedim. Ne diyeceğimi bilmiyordum. Oradaki profesör bile gülmüştü. Annen ise hafif bir sırıtma ile sadece bana bakıyordu. Ben de annene bakıyordum. Neyse, herkes ayrıldı ama ben kaldım. Bazı kişiler hâlâ profesör ile konuşuyordu. Ben çıkmaya hazırlanıyordum, çıkışta annenle karşılaştım ve öyle tanıştık işte. Gerisini biliyorsun."
"Evet, biliyorum." Beş dakika sonra annemin çağırmasıyla babamla sohbetimiz bitti.
Annem güler yüzüyle, "Buldum! Aradığımın aynısını buldum!" dedi. Babam merakla sordu: "Nereyi beğendin?" Annem gösterdi ve "Burası," dedi. "İki aylık fiyatı uygun." Babam, "İki ay fazla değil mi?" diye sordu. Annem ise, "Değil, bu yıl çok çalıştık, iki ayı hak ediyoruz," dedi. "İki gün mühlet, eşyalarınızı hazırlayın, çünkü yola çıkacağız."
