Karanlığın İzi

Gece yarısı 02:17. Yağmur, şehrin üzerine ağır ağır düşüyordu. Sokak lambalarının sarı ışıkları, ıslak asfaltın üzerinde kırılmış gibi dağılıyordu. Sessizlik, rüzgârın uğultusuyla ince bir bıçak gibi kesiliyordu. Kadının nefesi düzensizdi. Koşuyordu. Ayakkabılarının topukları taş zemine çarptıkça yankı büyüyor, sanki şehir onu ele veriyordu. Arkasına bakmaya cesaret edemiyordu ama birinin onu izlediğini biliyordu. Bunu iliklerine kadar hissediyordu. Bir köşeyi döndü. Çıkmaz sokak. Durdu. Nefesi boğazında düğümlendi. Geri döndüğünde karanlığın içinden bir siluet ayrıldı. Yüzü seçilmiyordu. Sadece elindeki ince, parlak şey dikkat çekiyordu. Bıçak. Adam konuşmadı. Kadın konuşamadı. Yağmur hızlandı. Ve birkaç saniye sonra, sokakta tek duyulan şey kanın yağmurla karışan ince sesi oldu. Sabah olduğunda cesedin boynunda tek bir kırmızı çizgi vardı. Temiz. Düz. Profesyonel. Ve cebine bırakılmış küçük bir not: “İlk perde.”