KARA GÜNLER

Bizimde herkes gibi "KARA GÜNLER"imiz başlamıştı. Biz köyde yaşıyorduk. Küçük bir çarşı vardı. Babam, asla bizim çarşıya çıkmamıza izin vermezdi, hep kendi çıkardı. Yine o günlerden biriydi, babam çarşıya çıktı ama geri dönmedi. Biz bir şey mi oldu diye düşünürken kardeşimle annem acı çekiyordu sanki olanları biliyormuş gibi. Kardeşime oyuncağını verip annemin yanına gittim. -Anne neden ağlıyorsun babam geri dönecek? dedim. Annem ağlayarak bana baktı -Evet oğlum gelecek Allah'ın izniyle. Dedi hiç birşey anlamadım neden bu kadar telaşlıydı? onu telaşlı yapan şey neydi? Öğrenmem gerekiyordu ama onu biraz rahat bırakmamı söyledi ve beni alnımdan öptü. Kardeşimi yatırıp yatacaktm ama kardeşim yattığını anlayan annem bir şeyler söyleyerek beni çağırıyordu -Hasan oğlum gel buraya! Kafamda yankılandı 3 defa ama zar zor gittim yanına. -Oğlum eğer bana birşey olursa doktor olmanı istiyorum. Dedi -Nerden çıktı bu anne? Sana bir şey mi olacak? Babam neden gelmedi? Kardeşim çok üzgün söylede bilelim? Annem yine ağlayarak -O öldü oğlum. Dedi. Ben anneme bağırarak -Nasıl anne nasıl oldu? Nereden biliyorsun? Dedim ve anneme sarıldım annem -Oğlum polisi aradım onlar babanın botunu bulmuşlar. Dedi ağlayarak Ona sarıldım sımsıkı kardeşim uyandı ve yanımıza geldi ona herşeyi zar zor anlattık çok üzgündü. Ertesi gün annem -Çocuklar sütümüz bitmiş çarşıdan hemen alıp geleyim dedi Bizde tamam dedik ve sımsıkı sarıldık. Nereden bilebilirdik ki bu son sarılmamız olacağını? Tahmin ettiğiniz gibi o da geri dönmedi. Ne olabilirdi ki bu çarşıda? Hep gidip geldiğimiz çarşı? Acaba babamızın bildiği bir şey mi vardi diye düşünürken kapı çaldı ve annemiz diye koşturduk kapıyı açtım. Taki annemiz değil polisti. Bize olayları anlattı meğer babamıza ve annemize dayım saldırıyormuş. Babam çarşıya gittiğinde dayımla yüzleşmeye gitmiş ve ölmüş. Annem ise bunu öğrendiği için ağlıyormuş. Ve o da gitmiş ve ölmüş.. aradan geçen 15 yıl da ben ve kardeşim büyüdük. Ben doktor, kardeşim hemşire olduk. Keşke annemizde bizi böyle görebilseydi...