Bugün son gündü ve ben hiçbir şey yapmıyorum. Ne yapabilirim ki ölmeyi bekliyordum. Oysa kaçabilir ve kurtulabilirimdim ama nasıl nasıl cesaret edebilirdim imkansızdı.
Çok zordu şimdi hiç bilmediğim bir evde bir odada bir sandalyede oturuyordum hemde bir mafya ile aynı evde ve bugün son günümdü belkide son saatlerimdi nerden bilebilirdim veya değildi.
Yavaş yavaş ayağa kalkmaya çalıştım fakat olmadı ayaklarım tutmuyordu bir bebek gibi emekleyerek kapıya doğru sürünerek ilerledim kapıya vurmak için elimi kaldırdım fakat kalkmadı uykum vardı sersemdim o an içimdeki bütün nefretle basbas bağırdım.
"Ne zaman öldüreceksin beni?"
dedim kendi sesimden kendim bile korkmuştum oysa kapının arkasından "Ece hanım patron evde yok kendinizi daha fazla yormayın" dedi. Kapının ardındaki kişi.
Son gücümü kullanarak "nolursun sadece bir bardak su nolursun" dedim. Ama kimseden ses gelmedi artık o öldürmesede ben açlıktan susuzluktan ölecektim büyük ihtimalle geldiğim gibi aynen emekleyerek geri döndüm yatağa girdim bayılmak üzereydim yavaş yavaş gözlerim kapandı.Ve her şey karanlığa karıştı.
4 Saat Sonra ⏰️
Göz kapaklarımı yavaş yavaş açtım. Etrafıma baktım aynı yerde aynı odada aynı yataktaydım. Her kafamı yastığa koyduğumda bunların rüya olmasını diliyorum ama yine aynı yerde aynı evdeyim oysa 2 hafta önce ne kadar da mutluydum. Neyse ki hala yaşıyordum.
Üstümde çok değişik bir sakinlik var kafamın içi deliriyor ama sakin sakin duruyorum. Hiçbir şeyin yolunda gitmeyişini mi kabullendim yoksa kusursuz bir sinir krizi öncesi sessizliği mi ayırt edemiyorumdum.
Yavaş yavaş ayağa kalktım kapıya doğru yürüdüm yinede bir umut vardır belkide kapı bu sefer kilitli değildir. Kapıyı açmaya çalıştım ama açılmadı artık sinir krizi geçiriyordum bir kere daha denedim bir kere daha ama olmadı açılmadı, deli gibi hızlı hızlı tekrarladım hem açmaya çalışıyor hem bağırıyor hemde diğer elimle sert bir şekilde kapıya vuruyordum artık ellerim kanıyordu ama umrumda değildi. Birden kapının arkasından onun sesi geldi
"Kapıyı açın" diye bağırıyordu.
Kapı açıldı fakat ben yine bağırıyorum yine kapıya vuruyordum sanki böyle böyle bütün hücrelerim kriz geçiriyordu damarlarımdan kan yerine öfke akıyordu birden bire durdum sakin sakin etrafıma baktım ve onu gördüm gözleri endişeliydi ama neden zaten bugün ölmücek miydim anlamıyordum kafam allak bullakdı ardından :
"Eğer sakinleştiysen gel seni yatağa götüreyim." dedi.
"Yok istemez" dedim.
Yavaş yavaş yatağa oturdum. Kanayan elime bakarak adamlarından birine
"Çabuk hemen oksijenli su, gazlı bez, yapışkanlı bant, sıvı antiseptik, makas işte ne bilim elleri için bir şeyler getirin" dedi.
Daha ben ne yaptığını anlamadan adamlar koşarak ilk yardım eşyaları getirdiler sandalyeyi tam önüme çekerek tam karşıma oturdu.
"Elini verde yarana bakım pansuman yapalım" dedi.
İlk Yardım çantasını elinden çekerek
"Seni ahmak adam kaç kere sen benim ellerimi kanattın o zaman zevkle ellerime bakıyordun ne oldu şimdi ne değişti defol git odadan" dedim.
Odadan adamlarıyla çıkıp gitti. Bende hemen arkasından kapıyı kapatım.
Delirecektim 2 hafta boyunca acımasızca bana zarar veren oydu ne değişti şimdi. Herhalde vicdan yaptı diyeceğim de o adamda vicdan diye birşey yok ki.
Daha sonra ilk yardım çantası ile elimi sardım iyi gelmişti aslında vurmak bağırmak filan rahatlamıştım. Derin bir nefes alıp düşünmeye başladım ya kaçacaktım ya da ölüme razı gelecektim. Ardından kapı çaldı bu oydu.
"Gelebilirmiyim" dedi.
Sesinden bile iğreniyorumdum kesin canımı almaya geliyordu.
"Gel" dedim.
Yavaşça kapıyı açtı ve odaya girdi ilk ellerime baktı sonra gözlerimin tam içine baktı sanki bir soru vardı ve sorunun cevabını gözlerimde arıyordu.
"Neden geldin canımı almaya mı geldin?" dedim.
"Sakin ol bugünlük seni öldürmeyeceğim" dedi.
"Neden noldu ne değişti?" dedim.
Derin bir nefes aldı sonra tam karşıma oturdu.
"Şimdi eğer önüne 2 seçenek koysalar birincisi aşk ikincisi ise mantık olsa ne yapardın?" diye sordu.
Ne cevap vereceğimi bilmiyorumdum aşk bana göre sonunda sana hayatın dersini veren bir duyguydu ama mantık öylemiydi mantık olmasa sen her zaman bir hiçsin demektir.
"Ben olsam mantık derdim." dedim.
"İyi o zaman kendi kaderini kendin çizdin." dedi.
Daha sonra kapıya doğru ilerledi. Bende hemen arkasından
"Dur" dedim.
Bana dönerek kafasını ne var anlamında salladı.
"Nasıl yani sen bana bir soru sordun ve bende cevap verdim ve sonra kaderini kendin çizdin dedin şimdi de çekip gidiyorsun öyle mi?" dedim.
Çok kısa ve net bir şekilde "evet" dedi. Sonrada kapıyı yüzüme kapatıp gitti. Ne yani şimdi böyle havalı filan olduğunu mu düşünüyor ben anlamadım.
Ben de yatağa girdim en azından bugün ölmeyeceğim başım çok ağrıyordu yavaş yavaş gözlerimi kapatıp uykuya daldım.
Bölüm sonu...
Okuyan herkese teşekkür ediyorum. Bu daha başlangıç devamı da var herşey mafyanın kaçırması ile başlıyor eğer hikayeyi beğendiyseniz yorum yapmayı unutmayın sizleri seviyorum ❤💫