Gözlerimi açtığımda, odanın içini aydınlatan sabah güneşinin parlaklığı karşısında kamaştı. Hatay'a taşınalı henüz bir hafta olmuştu ve buraya alışmak, hayatımın en zorlu dönemlerinden biri olacağa benziyorudu. Yeni evimiz, yeni okulum ve yeni arkadaşlarım... Hepsi birbirinden farklıydı.
Kuzenlerim Memoş, Hira, Yahya ve Elif'i çok özlemiştim. Onlarla geçirdiğimiz o eğlenceli ve macera dolu günleri, o güzel anları bir daha yaşayamayacağımı düşünmek içimi burkuyordu. Ancak biliyordum ki, kaderin bizim için başka planları vardı.
Klozete Sıkışan Memoş ve Kurtarıcı Elif
Bir gün Memoş, klozete sıkışıp kalmıştı. Hepimiz onu kurtarmak için seferber olmuştuk ama başarılı olamamıştık. Ta ki Elif devreye girene kadar. Elif'in zekası ve çabuk düşünmesi sayesinde Memoş klozetten Götünü çıkarabildi. O an hepimiz gülmekten kendimizi alamamıştık.
Ancak hayatımız, 6 Şubat depremiyle tamamen değişti. Depremin yarattığı yıkım ve korku, hepimizi derinden etkiledi. Evimizi, eşyalarımızı ve hatta bazı sevdiklerimizi kaybettik. Bu zorlu süreçte birbirimize destek olmak, hayatta kalmak için tek çaremizdi.
Ferhat'ın Aramıza Katılması ve Neşeli Anlar
Derken, Elif'in abisi Ferhat da aramıza katıldı. Ferhat'ın neşeli ve komik kişiliği, hepimize moral verdi. Onunla geçirdiğimiz her an, unutulmaz birer anı haline geldi.
Bir akşam, hep birlikte otururken Ferhat gaz çıkardı ve ortam egzoz kokmaya başladı. Hepimiz gülmekten kendimizi alamadık. O an, yaşadığımız tüm acıları unutmuş, sanki hiçbir şey olmamış gibi eğleniyorduk.
Ancak bu neşeli anımız, Elif'in babasının gelişiyle kesildi. Babasının "neden gülüyorsunuz şerefsizler" diye kızması, hepimizi susturdu. O an, Ferhat'ın komikliği bile işe yaramamıştı.
Ertesi gün, hepimiz Ferhat'la dalga geçmeye başladık. Onun o komik halleri, hepimizi eğlendiriyordu. Ferhat da bu duruma gülüp geçiyordu.