Bip. Bip
Keskin bir hastane kokusu geldi burnuma. Nasıl ve neden hastaneye geldiğim hakkında bir fikrim bile yoktu. Başımdaki ağrıyı daha yeni hissetmeye başlamıştım. Elimi başımın üzerine götürmek istedim fakat başaramadım.
Bip.
Gözlerimi açmaya çalıştım. Oda işe yaramadı. Sağ tarafımdan uğultulu sesler geliyordu. Gelen seslerin arasında tanıdık olanlar da vardı.
Bip.
"Bizi duyabilir mi?"
"Hayır. Yoğun sakinleştirici etkisinde."
Bip.
"Durumu nasıl?"
"Yirmi dört saat kritik. Şu anlık gözetim altında."
Bip.
"Gerçi şuan ki durumu atlattığı kazayla kıyaslanırsa gayet iyi. Bacağına aldığı darbe dizini dağıtmış. İyi bir doktordan yardım alırsanız fizik tedaviyle eskisi gibi yürüyebilir."
Bip.
"Yani daha iyi olacak mı?"
"Tabi bu sadece fizik tedaviyle olacak iş değil. Kendisinin de verilen talimatlara uyup gayret göstermesi gerekli. Tekrardan geçmiş olsun."
Üç çift ayak sesi uzaklaştı. Duyduğum konuşmalar yaşadığım olayı zihnimde canlandırmaya başlamıştı. Motorun üzerinde giderken arkamdan son sürat gelen arabanın bana çarpmasıyla karşı taraftaki şeride havada takla açarak geçmiş ve o şeridin üzerindeki arabanın üstünden yere düşmüştüm. Üzerine düştüğüm araba ani bir frenle dursada bacağım için çok geçti ve bir tekerleğin altında kalmıştı.
