EV

Bir adım daha attı ve yüzünü yüzüme yaklaştırdı, aramızda mesafe yok denilecek kadar azdı. Kulağıma eğildi ve, "Bizim birbirimizden başka kimsemiz yok, bunu kabullenmen gerekiyor. Gerçekler bunlar." dedi. Beni olduğum yerde bırakarak arkasını döndü ve uzaklaştı. Geriye acı çeken bir kadın bıraktı, hayat çok acımasızdı.