Deri koltukta oturmuş kendime lanetler ediyordum
Aptal kaçtığın sırada bir arabanın önüne atlasana
Bir susar mısın iç ses şuan daha önemli işlerimiz var
Neymiş o önemli işler
Bilmiyorum, şuan ne yapmam gerektiğini ne yaptığımı ya da bana ne olacağını.
Gerilim olan ortamlara giremiyorum biliyorsun.
Odanın kapısından ses geldiğinde bir kere daha kendime lanet ettim.
Keşke bir arabanın önüne falan atlasaydım ama şu adamın delici bakışlarına katlanmak zorunda kalmasaydım.
Adım sesleri oda içinde yankılandıkça eteğimin uçlarını daha çok sıkıyordum.
Yerdeki siyah halıya odaklanmış başka hiçbir yere bakmıyordum, ama görüş alanıma beyaz ayakkabıları girince gözlerimi sıkıca yumdum.
Onu görmek istemiyordum onun yanında kalmak istemiyordum onu duymak onun bana dokunmasını onu sevmiyordum.
Çenemi işaret parmağı ile hafif yukarı kaldırdı ve baş parmağı ile çenemi okşamaya başladı.
Ellerimi daha çok şıktım gözlerimi daha çok bastırdım.
Diğer elinin kalktığını hissettiğimde kafamı geri çekmeye çalıştım ama nafileydi çenemdeki parmakları ile bir yere gitmemi engelledi ve diğer eli ile eteğimi sıktığım ellerimden birinin üstüne gitti.
“En azından kendine zarar verme konusunda anlaştığımızı düşünüyordum efulim”
Gözlerimi açıp elime baktığımda kırmızı bir sıvının aktığını gördüm
Kan
“Ama sen bugün benim kurallarıma karşı biraz dikkatsiz mi davranıyorsun” sakindi, gerçekten çok sakindi ve bu biraz korkutuyordu bir anda etrafı kırıp dökmeye başlarsa ne yapacağımı düşünmem lazımdı
“Kural 6: sorduğum sorulara Her zaman cevap vermek zorundasın” kafamı hafif kaldırıp ona baktım gözlerinde cevap bekler gibi bir ifade vardı ‘hadi’ diyordu gözleri
“Özür dilerim” sesim kısık çıkmıştı ama beni hep duyuyordu o yüzden sıkıntı etmedim
Eli cebine gittiğinde bir silah çıkarıp beni vuracağını düşündüm ama onun yerine sigara paketi ve çakmak çıkardı
“Soruma cevap değil ama kabul edebilirim” sakindi gerçekten sakindi yine o günkü gibi duvarı yumruklayıp odada olan bütün eşyaları kırmamıştı onun yerine dudaklarına bir sigara götürüp eli ile ateşi engelleyerek yakmıştı çakmağı tekrar cebine koyduktan eli dudaklarına gitti ve sigarasını alıp oturduğum deri koltuğun yanındaki küçük masanın üstündeki küllüğe külün birazının düşmesini salladı
Sigarasını içerken bana bakıyordu
“Planın neydi efulim” gözlerini ayırmadan konuşmuştu.
“E-eve gitmek “ gözlerim tekrar yerdeki halıya döndüğünde sigarasını küllüğe bastırmak yerine ayaklarının altına yani görüş açıma atıp ayağı ile ezdi
“ o adamın yanına mı efulim” başımı hafifçe sağladım başımı biraz kaldırıp gözlerine baktığımda gözlerini kısmış beni izlerken onu gördüm
“Sırtında sandalye kıran baban mı yoksa burada sana prenses gibi davranan ben mi”
Şimdi şöyle bir düşününce babamı asla seçmek istemezdim ama karan da öyle meleğin erkek kardeşi değildi
“Özgürlüğüm” sessizce konuştuğumda tek kaşı havaya kalktı
“Ne özgürlüğü eflin sanki hep dışarı çıkan birisi gibi konuşma işten eve evden işe gidiyorsun bir tane bile arkadaşın yok”
Haklıydı.
Çok haklıydı, ve en çok bu acıtıyordu kalbimi
“A-ama” bağırmasını bekledim sözümü kesip bana bağırmasını ama sakin kaldıSakindi, hemde çok.Eğer onun yerinde babam olsaydı şimdiye yerde kanlar içindeydim.Ama yapmamıştı bana vurmamıştı ama gözleri ile beni eziyordu ve bu babamdan şimdiye kadar yediğim bütün dayaklardan daha kötüydü “Uykum var bugün yoruldum üstünü giyin ve yatağa geç ben telefonumu alıp geliyorum“B-ben s-se-seninle uyumak istemiyorum” odanın kapısına doğru ilerlerken omzunun üstünden bana baktı
Keskindi bakışları korkuyordum ama diyordum işte bu cümleleri sakinliği bana cesaret veriyordu
“Sormadım.”
…
İlk bölümümüz bitmiştirrrrrr
Ay hayırlı olsun ilk kurgunun
Ya karan niye bu kadar soğuk
O değilde bu hikayenin en güzel şeyi iç ses
Çünkü o yeri yazarken ne hissettiğimi iç ses ile göstericem yani iç ses ile ben aynı kişiyiz
Of neyse yine çok konuştum
Eflin Yavuz
Karan Demirel
