DERİN SULAR

Dünya artık zehirliydi. Bunu anlamak için gökyüzüne bakmaya gerek yoktu; her nefesimde hissediyordum. Teknoloji, daha doğrusu insanların teknolojiye duyduğu açgözlülük dünyayı öldürmüştü. Önce savaşlar başladı, sonra bombalar düştü. Şehirler yıkıldı, denizler yükseldi. Depremler, volkanlar ve tsunamiler birbirini takip etti. Dünya bir günde ölmedi, insanlık onu yavaş yavaş boğdu. İnsanoğlu zekiydi, hatta fazlasıyla zekiydi. Parası ve gücü olanlar çoktan kaçmıştı. Kendilerine uzayda yeni bir hayat kurmuş, çürüyen dünyayı geride bırakmışlardı. Gökyüzüne baktığımız bazı geceler onların ışıklarını görebildiğimizi söylerlerdi. Ne kadar doğruydu bilmiyorum. Bildiğim tek şey, burada olmadıklarıydı. Geride kalanlar ise bizdik. Kaçamayanlar. Unutulanlar. Okyanuslara yerleştik. Gemiler yaptık, filolar kurduk, hayatta kalabilmek için korsanlaştık. Teknolojiye küstük, paraya küstük, geçmişe küstük. Şimdi yalnızca bize hayat veren şeyle yaşıyorduk; suyla. Lakin okyanuslar da kurtuluş olmadı. Tüm pi