bir bağımlının güncesi

Parçalıyorum, kendimi parçalıyorum. Yok olmak umuduyla geriliyorum, düşüyorum. Bunu lirik cümlelerle süslememe gerek yok sanırım, derinlere karışıp, yok olmak istiyorum. Hiç var olmamış olmak. Yaşamanın ince çizgisi Ouroboros… Hayat, kendini parçalamanın sanatsal bir yolu. Çok ince bir dozu var bu olayın. Kendisiyle baş başa kalınca deliren insan, kendisini yadsıyabilmek için bir bağımlılığa ihtiyaç duyar. Herkes için farklıdır bu bağımlılık. Bazıları aşka, bazıları cinselliğe, bazıları spora, sigaraya, alkole, yazmaya, uyuşturucuya… Müptezel insanlık için sayabileceğinden daha fazla çeşit. Bunlar kendini yadsımanı sağlarken, yavaş yavaş içini parçalar. Kendini parçalamanın sanatsal bir yoludur yaşamak. Sonsuz acı dolu bir döngü. Tıpkı kendini yiyen yılan “Ouroboros” gibi…