Bilinmezlik

İkinci bir şans mı yoksa lanet mi hiçbir fikrim yoktu. Kanserden öleceğimi beklerken bir anda mucizevi bir şekilde iyileştikten sonra normal hayatima devam etmeyi beklerken kaderin benim için farklı bir planı olduğundan haberim yoktu. Korku içinde karanlık ormanda çıplak ayaklarımla yürürken sık sık arkama bakıyordum. En son isteyecegim şey o lanet yere tekrar gitmekti. "Orda! Acele edin, yakalayın!" Uzaktan duyduğum o iğrenç ses ve belli belirsiz görünen fener ışıkları kalbimin deli gibi atmasına sebep oldu. Ayaklarıma batan dalları ve taşları umursamadan koşmaya başladım. Ta ki attığım adım boşluğa gelene kadar. Sanırım yolun sonuna gelmiştim. Aşağı doğru yuvarlanirken artık acıyı hissetmez olmuştum. Görüşüm kararmaya başlarken tek duyabildigim garip bir melodi oldu.