BAVULUMDA BİRİKENLER

Nefes alıyorum, hayatın beni nereye götüreceğini bilmeden peşinde sürükleniyorum. Çok denedim, bir yere ait olmayı çok istedim; fakat olmadı. Nereye gitsem olmadı… Kalbim hiçbir zaman ait olduğu yeri bulamadı. Elimde küçük bir bavulum ile dolaşıyorum virane şehrin göbeğinde. Gittiğim her yerden bavuluma anılar doluyor, her bir durakta farklı anılar sinsice bavuluma sızıyor. “Bavulumda anılar vardı, gittiğim her yere benimle gelen. Asla çöpe atamadığım anılar…” Belkide sorun sevmeyi bilmek değildi. Asıl sorun gittiğim her yerde kalbimin bağ kurmak için doğru toprağı bulamamış olmasıydı. Ve birde bavulum artık doldu. Bir sonraki duraktan anılar toplayamayacak hâle geldi, sanırım artık bavulumda birikenleri dökme vakti… Gezip durduğum duraklara geri dönmek istesem dönemezdim. Hiç düşünülmeden öylece ortada bırakılan geri dönüldüğünde aynı kalmazdı, biliyorum. Peki, ya bavulumda birikenleri yok ettiğim anda ben de yok olursam? Beni ben yapan, bavulumun içinde birikenlerdi. Anılarım, tecrübelerim, ve her bir durakta hissettiklerim… Belki de mesele bavulumda biriken anıları yok etmek değil, içimde yeni bir yer açmaktır. Bir sonraki durakta anı biriktirmek değil, yuvamı bulabilmektir. Hata bendeydi, bu yola çıkarken küçük bir bavulu almak yerine büyük bir bavul almalıydım, bilemedim. Ait olduğum yeri ararken bu kadar çok duraktan geçeceğimi nerden bilecektim ki? Peki ya var olduğum topraklara geri dönmek? Arada geçen hiçbir durağa değil, beni ben yapan varolmama sebep olan, kalbimin doğduğum anda bağ kurduğu toprağa dönmek, belki o zaman kim olduğumu, nereye ait olduğumu bulabilirim. Ne kadar çok kendimle çalışıyorum değil mi? Ne yapacağını bilmeyen, elinde küçük bir bavul ile ortada kalmış, ince bir ipin üzerinde duran acemi cambaz gibiyim. Ne ileriye bir adım almaya cesaretim var, ne bir adım geriye gidecek yüzüm…