Başlıksız

Gün batmak üzereydi. Ufukta kızıllık, gökyüzünü bir ressamın fırçasından çıkmış gibi boyarken, kasabanın sessiz sokakları rüzgârın taşıdığı çam kokusuyla doluydu. Mehmet, elindeki eski mektubu okurken, kalbinin derinlerinde bir sızı hissetti. Bu mektup, yıllar önce kaybettiği sevgilisi Elif’ten gelmişti. Her satır, unuttuğunu sandığı anıları yeniden canlandırıyordu. “Sevgili Mehmet,” diye başlıyordu mektup, “Beni affet. Gitmek zorundaydım ama seni hiç unutmadım. Seni sevdiğim o yaz akşamlarını hâlâ hatırlıyorum.” Mehmet, o cümleleri okudukça gözleri doldu. Elif’in neden gitmiş olduğunu asla anlayamamıştı. Şimdi, bu mektubun ortaya çıkışıyla birlikte anladı ki Elif, onun için her şeyi feda etmişti. Yıllarca süren sessizliğin ardından gelen bu itiraf, geçmişteki kırgınlıkları ve özlemleri yeniden su yüzüne çıkardı. Mektubu katlayıp cebine koyarken, bir karar verdi. O eski, tozlu yolları bir kez daha yürümek için… Elif’e ulaşmak ve belki de yıllardır aradığı cevapları bulmak için.