Ah Mahperi bu kadar güzel olmak zorunda mıydın yada bu kadar özel sanki kalbimde sürekli cıvıldayan bir kıvılcım ah Mahperi sen tanıdığım en güzel kadın....
Son vermek bu her şey için farklı anlamlar taşıyabilir kötü bir alışkanlıksa son verilen iyidir ama bir hayatsa son verilen ve helede bile isteye son verilirse işte o zaman acı tarifsiz olur Asil Sonat da bugün kararını vermişti artık son verecekti yaşamaya değer görmediği hayatına
Gece saat iki civarlarında köprünün başına gelmisti etrafa bakıyor kimsenin olmadığından emin olmak istiyordu çok ilerde şemsiyeli bir kadının geldiğini gördü ama umursanacağını düşünmediğinden işine bakmaya devam etti kollarını demir tırabzanlara koydu suyu izlemeye başladı sicim gibi yağan yağmurun altında tüm İstanbul'un ışıklarını izledi sinirinden ne yapacağını bilemez bir vaziyetteydi belki kendineydi bu sinir belki kararınaydı ama o sadece annesini sucluyordu yerdeki bir kaç taşı alıp olabildiğince uzağa fırlattı bağırıyordu sadece sesini son raddesine getirerek bağırıyordu "Bu hayattan da bıktım hergun aynı şeyleri yasamaktanda bıktım her gözümü açtığımda acı çekmekten de bıktım..." Ağlıyordu gözlerinden akan yaşları durduramiyordu akan burnunu bile silmeye mecali yoktu. Koluyla burnunu sildi her tarafı sırılsıklamdı hiç gücü kalmayıncaya kadar ağladı tek düşündüğü kendini köprüden atmak olan bu genç adam bunu nasıl yapacagiyla alakalı kendince düşünüyordu o sırada sırtında bir sicaklik hissetti ve yağmurun yüzünü islatmadigini fark etti. " Çok soğuk demi" köprünün ilersindeki kadin geçip gitmemişti aksine hep asilin yanindaydi şimdiyse onu islanmaktan koruyordu.
"Sende mi benimle aynı sebepten burdasın" kadın kafasını semsiyeden çıkarttı o sırada köprüyü aydınlatan ışıklar yüzüne vurmuştu bembeyaz çehresi, Asilin tüm dikkatini çekmişti o bir kadın değildi daha küçük tatlı bir kızdı asil çok uzun baktığını fark ettiğinde kafasını tekrar ileriye döndürdü kız gülümsedi Asil tekrar kitlendi tamamen yanaklarını saran gamzeleri vardı.
"Sence o sebepten burda olsam semsiyeyle mı gelirdim" kızın bu mantıklı tespiti Asilin kaslarını çatmasını engelledi. "Eeee neden burdasın o zaman" kız semsiyeden tekrardan çıktı kollarını havaya kaldırıp yağmurda islaniyordu şemsiyeyi ona uzattım " ben yaşamak için burdayım"
Asil saçlarını yüzünün önünden çekip geriye yatırdı kafasında binlerce düşünce vardı belkide milyonlarca "benimle dalga mı geciyorsun!"
"Hayırrr, hayat yaşamaya o kadar değer ki çiçekleri toplayabilirsin mesela" bu genç hanım gerçekten ne düşünüyordu deli olabilir miydi yoksa hayatı o kadar toz pembe görecek kadar şımarık mı yetişmişti zengin ailelerin saf salak kızları gibi davranıyordu sanki, bunların hepsi Asilin kafasından geçirdiği sadece birkaç şeydi kafasını olumsuz anlamda sallayıp tekrar önüne döndü kız vazgecmiyordu Asili omzundan tutup salladı "hadi ama baksana sen hiç çiçek toplamadin mı?" Asil kızın elini omzundan indirdi " çiçekler solar"
Kız duraksadı
"yüzmeye gidebilirsin"
" Yüzme bilmediğim için burdayım"
"Tatile çık ülkeyi gez"
" Teknik açıdan buna ayıracak ne zamanım ne de param var"
"Vay anasını be bay inatçı ölmek için ne çok sebebin varmış illa atliycan yani"
"Eh tek sebebim bunlar değil elbet daha geçerli sebeplerim var"
" Ölmek için geçerli sebep yoktur ama yaşamak için milyonlarca şey var sadece sen çok karamsarsın hani bardağın dolu tarafından bakmak varya sen bilmezmisin öyle şeyler"
" Benim baradağımın miadı doldu son yudumu da içtiler"
"Yarın kazara olmiycegin ne malum bugün kendi kendine halletme en azından hem yarına daha on saat var yarın ölecekmiş gibi yaşa sende, o zamanda mutlu olmazsan söz bi daha bişey demem sana"
"Sen kimsin?", " ben seni kurtarmak için gönderildim, şaka şaka ağlarım diye düşünüp de gelmistim aslında ama bu daha iyi oldu hem belki seni tavlarım sende bana kahve ısmarlarsın" genç hanım cok ısrarcıydı Asilse itatkar ikna olmayı beklercesine durmuştu sanki orda kız Asile göz kırpınca Asil gülümsedi kızda gamzelerini ortaya çıkartmaktan hiç çekinmedi. Ve beraber bir şemsiyeyi paylaşarak oradan ayrildilar.
" Eeee sen tek mı yaşıyorsun"
" Kardeşim var bı tane"
" İyki gelmişim buraya ben olmasam o çocukta tek kalacaktı oralarda"
" Amcama emanet ettim onu, sen kaç yaşındaydın"
" Yirmi yedi "
"Yok artık, bende otuz"
" Ohooo, yok daha neler yirmi iki yaşındayım ben"
" Bende yirmi dört, gecenin bu vakti ne işin var dışarda"
" Çaktırma evden kactım"
" Peki ne bu sakinlik annen baban yok mu senin şu saatte ne diye kaçtın nerde kalcan"
" Teyzemde kalcam saniyorlar ayrıca ben evde yaşamıyorum orası timarhane"
Kızın dediği bir an o kadar doğru hissettirdi ki Asile davranışlarından da az deli denmezdi bu kıza.
" Anlamıştım zaten, bu saatte nerden kahve bulcaksak ben de uydum sana nerden ciktiysan"
Kız Asille ilgilenmiyor duymamazlıktan geliyordu Asilse bişey demiyor onun oynadığı sessizlik oyununu devam ettiriyordu. Bir otelin önünde durdu çantasını kurcaladi telefonunu çıkarttı Asile uzattı.
"Numaranı girebilirsin bugün ısmarlayamadın bana kahve yarın içelim" Asil numarayı yazdı kıza geri verdi şemsiyeyi almadan hızlıca otele girdi.
"Sen adın adını ... Adıni sormamıştım" kız çoktan gitti. Asilse amcasının evine doğru yola koyuldu kapıyı açıp girdiğinde amcası hemen yanına geldi.
"Nerdesin be oglum bu ne hal hem o nasıl bir mesajdı aklimi aldın hele geç otur şöyle anlat bakayım bana nerdeydin İsmet seni beklerken kanepede uyuya kaldı" Asil anlatmaya başladı amcasiysa oturup tüm ciddiyetiyle dinledi Asilin bittiğini sandığı bu tanışma hikayesiyle daha yeni başlıyordu herşey şimdi basliycakti ama ne o bunun farkındaydı nede ay yüzlü güzel kız bunun farkindaydı o gece sadece o kızı düşünerek uyudu başka hiçbir şey kalmamıştı aklında, tek dusunebildigi güzel kız ve onun kim olduğu.
Telefona gelen bildirim sesleri Asili bırak İsmeti uyandıracak kadar sesli olunca evdeki herkes uyanmak zorunda kaldı telefonuna baktı bilinmeyen numaradan gelen mesajlar.
*Bay inatçı günaydınnnnn
*Bugün nereye gitmek istersinizzzz
* Benim bugün bir dolu vaktim varrrr
*Ordamisinnnn gece nasıl gectiii
Bu mesajların hiçbiri yazdıkları anlamları tasimiyordu Asil merak duygusunu tekrar köprüye gidip gitmediğini öğrenmeye çalışan bir hanımefendi gördü karşısında.
* Hayır dün gece tekrar köprüye gitmedim uyudum sadece
* Ooooo demekki iyi ikna etmişim ne kadar guzelsem hemen ikna oldun demiiii ;p
* Saat 13.40 da hazır ol oraya gelip alıcam seni
*Tamamdırr reisss bugün sendeyizzz
Telefonu kenera bırakmadan önce tekrar inceledi ne yapacağına karar veremiyordu daha dün ölmek için milyonlarca sebebi olan adam bugün hiçbir sebep bulamiyordu o saate kadar kırk kere iptal edip etmemek arasında kaldı sonunda üstünü giyip arabaya bindi.
Otelin önüne geldiğinde dün gordugu kız yoktu sanki karşısında üstündeki tatlı elbiseyle tamamen bir hanimefendi olmuştu alelacele arabaya gelip yan koltuğa oturan kıza bakakaldı.
" E surmiycen mı trafik olcak arka tarafta" Asilin hızla oldukları yerden uzaklastı bir yanda sorular sormayı ihmal etmiyordu.
"Dün gerçekten neden ordaydin bı derdin vardır illa"
" Yoo evde canım sıkıldı cünkü annem sürekli kızıyordu bana klasik anne kızmaları iş yap onu yap bunu yap falan" Asil kızın yüzündeki gülümsemenin kaybolduğunu fark etti altında başka birşey olduğunu hissediyordu.
" Dün sorma firsatım olmadı senin adın ne"
"Ben Mahperi Karaca memnun oldum"...