Yara en çok iyileşirken acır. Varlığının mirası olan yokluğundur bana kalsın. Bitmedi bende yok olasıca yokluğun. Seni beklediğim köşebaşları , seyrettiğim filmler, dinlediğim şarkılar... Hiçbiri boşluğunu doldurmuyor. Yeni yaralar açıyor her biri. İnsanın kendi yalnızlığıyla imtihan edilmesi ne acı değil mi? Sevgimin karşılığı boşluk olmamalıydı oysa. Çok şeyim yoktu aslında sana verebileceğim. Olanlarda seninle gitti zaten. Elimde,avcumda yoktu bende kalbimden verdim. Karşılığı koca bir hiç. Bazen düşünürken öfkeleniyor insan : bir ömürlük aşkımı kısacık bir hoşçakala nasıl sığdırdın?
Beni jilet kesiği sözlerinle uğurlarken , nasıl da hazırdım bensiz günleri kucaklamaya. Yalnızlığı öğrettin bana,hep yanımda olacakmış gibi yapıp,hiç ama hiç gelmemişliğinle...
Yokluğun çokluğu siliyor bilesin.Herkesimi ve herşeyimi alıp giderken düşünmezdin elbet. Düşünseydin ,gidemezdin.. Belki daha güçlü yapar beni yalnızlık,sabretmeyi , aldanmayı , aglamamayi öğrenirdim belki. Kimse için kimseden vazgeçmemeyi belki de ...
Herkes doğar, ölüm de herkes içindir ama bir tek yaşamak eşit değildir. Bizim kısa hikayemizde ,hayat eşit olmadığımızı gösterdi bize. Sen zenginliğin kurbanı,ben yoksulluğun acımadığı. Yine de kötü söz söylemem ardından :) Gidişin ,bana devrişliği öğretti, şu bir ölümlük dünyada