" Daha yeni başlıyoruz "
EKİN ÇOLAK
Sabah kalkmaya çalışmak ne kadar da yorucuydu bilemezsiniz. Ama kalkmak zorundaydım çünkü Bursadan taşınıyorduk. Yatağımda oyalanıp duruyordum. Bir sağa bir sola dönmek yorgunluğumu elimden almıyordu.
Hala yatmak istiyordum. Bir türlü kalkmak istemiyordum. Biliyordum ki kalktığım an annem bütün evi temizletecekti.
Bunları düşünürken annem odama girdi. Ve ben birden yorganımın altına girdim. Annem bana kıkırdamaya başladı. Sonra da yorganı birden aldı ve ben öyle ortada kaldım.
- Hadi bakalım kalk artık yerindende şu işlerimizi halledelim Ekin hanım.
Gözlerimi ovuşturarak ayağa kalktım. O sırada annem birden koluma girdi ve beni lavaboya kadar götürdü.
- Anne bundan sonrasını kendim hallederim merak etme , dedim. Ve annem kapıyı kapattı.
Sonra elimi yüzümü yıkadım. Dişlerimi fırçaladım. Ve lavabodan çıktım.
Annem ise viladayla yerleri siliyordu. Beni görünce elime toz bezlerini tutuşturdu.
Sabah daha kahvaltı yapmadan ev siliyoruz. Olacak iş mi bu ? Derken saate baktığımda pekte sabah olmadığını anladım. Çünkü saat 13.43' tü ve ben o zamana kadar nasıl uyuduğumu sorguladım.
Sonra evi silmeye devam ettik annemle. Ne ben ona birşey soruyordum ne o bana. Taşınma telaşından annemle yemek yiyemedik saat 16. 54 ' e kadar. Tam oturduk işlerimizi hallettik. Yemek yiyeceğiz derken zil çaldı. Ben de kapıya doğru ilerledim. Delikten baktığımda babamı gördüm. Kapıyı açtım ve o da yanağıma öpücük kondurup annemin yanına gitti. Anneminde yanağından öptü. Demek ki benim nakil işlemlerim yolunda gitmişti.
- Evet , Ahsen Hanım. Kızımızın işini bitirdim. Siz ne yaptınız bakalım?
Dedikten sonra annemle mutfağa ilerlediler. Bende arkalarından geldim ve mutfağın kapısından onları izledim. Babam ve annem mutfak masasına oturdular. Birbirlerine bakıyorlardı. Bazen diyorum. Beni de böyle sevecek biri çıkacak mı?
Bunları düşünürken çoktan yemeğimizi bitirmiş. Arabaya yerleşiyorduk. Ben üstümü bile giyinmiştim.
-Anne biz yemek yemiyormuyduk?
-Ah kızım ah. Senin bu halinle nasıl başa çıkacağım.
Diye söylenmeye başladı. Bütün koridoru geçene kadar söylendi. Evet , fazla hayalperest bir insanım hatta fazlasıyla hayalperest bir insanım ama yine de iyiyim. Uğraşılmaz birşeyim olduğunu düşünmüyorum.
Ben bunları düşünürken odama doğru ilerledim. Son bir kez görmek için. Odama girdim bomboştu. Burada bir kız geldi ve gitti. Şaka gibi. 14 yıldır bu evde oturuyorduk. Yani ben doğduğumdan beri bu evdeydik. Boy aynamdan kendime baktım. Siyah bol kot pantolon ve üstüme beyaz bir crop gitmiştim. Saçlarım dağınık at kuyruğu yapmıştım. Perçemlerim çeneme kadar geliyordu. Yüzümde tek bir sivilce bile yoktu. Allah'm sonunda maskeler işe yaradı.
Artık yeni bir Ekin olacaktım. Bursa'yı ve bu hayatımı unutacaktım. Bütün arkadaşlarımı geride bırakmak istiyordum. Zaten hiçbiriyle konuşmuyordum. Hepsi de benim çocukluk arkadaşımdı. Ancak hayat her birimizi farklı yerlere itti. Sonrada onlar birleştiler. Ben kaldım.
Aynada hala kendime bakıyordum. Annem seslendi.
- Ekin , gel artık gidiyoruz kızım.
Dedi. Ve ben de aynaya bakarak kendi kendime
- Daha yeni başlıyoruz, dedim. Yeni hayatıma.