15

“Eşim olur musun?” Her zamankine nazaran yumuşak çıkan sert sesi beni şaşkınlığa uğratırken sorduğu soruyla bedenim olduğu yerde kasıldı. Öyle ki dudaklarım eş zamanlı aralanmıştı. Halimi anladığında ise yüzü bambaşka bir ifadeye büründü, bir elini ensesine attı. “Yani, balo eşim olur musun?” İlk sorduğu sorunun etkisi üzerimden kalkarken kendimi az da olsa toparladım. “Ama sevgilin-“ Daha sözümü tamamlayamadan araya girdi. “Ayrıldık. Biz anlaşamıyorduk zaten.” Dediği şeyle kafamı sallayıp usulca fısıldadım. “Anladım.” Ne diyeceğimi bilemezken öylece suratına bakıyordum. Kabul etmeli miydim? Beni öylece bırakıp başka birine giden adamı kabul edebilir miydim ki? “Tabi, sen de istersen. Lütfen.” Karşımda bana yalvarır gibi bakan gözlerine karşı koyabilir miydim? Gözlerinin en derinliklerine bakıp bağırıp çağırmak istiyordum. Sustum. “Ben… Bilmiyorum.” Dediğim şeyle kaşları havalanırken bunu beklemediği belliydi. Kollarına atlayıp evet dememi mi bekliyordu? Evet, bekliyordu. “Lütfen, Azra. Benden başka herkes eş buldu. Hatta o Gökhan bile-“ “Tamam olurum.” Lafını kesmemle suratında eskiden olsa uğruna öleceğim bir gülüş bahşetmişti bana. “Ama bir şartım var.” “Ne istersen, ne istersen söyle.” Meraklı kara gözleri bana bakarken yüzündeki sırıtışı silecek bir cümle kurmuştum. “15 gün veriyorum.” Şaşırmıştı. “Ne 15 günü?” “Beni ikna etmen için sana 15 gün veriyorum. 15 günün sonunda beni ikna edebilirsen balo eşin olacağım.” Belki de Tanrı sesimi duymuş, intikamımı almam için tekrar ağlarını örmüştü. Bana onunla, ilk aşkımla 15 gün daha bahşetmişti.