Bu hastanede yanımda oturan kişi.. o Lee miydi?
Yani tamam. Abarttım. Tesadüfen karşılaşmak gayet normal. Ama hayatıma giren insan sayısını düşününce, bunu yaşama ihtimalim düşüktü.
-Vay. Demek sıra arkadaşıyız.
Dedi yanıma yerleşirken. Bana hala bir özür borçlu olduğunu düşünüyorum.
+evet. Öyle. Yalnız..
Birden bana döndü. Devam etmemi bekliyor gibiydi
+çarptıktan sonra en azından 'üzgünüm' falan demeliydin.
-abim beni bekleyen birisi olduğunu söyleyince aceleyle hareket ettim. Kusura bakma.
Bir dakika.. Lee, doktor Chris'in kardeşi mi?
+acaba.. abin, doktor Chris mi?
Şaşırmış gibi görünüyordu.
-Bunu nereden öğrendin?
+öğrenmemem gereken bir şey miydi?
-ne alaka?
+İyi. Tedavi olmaya gittim.
Anladım der gibi salladı kafasını.
-demek psikoloğa ihtiyacın var..
+Hayır. Sadece bir yanlış anlaşılmaydı. Asıl sana sormalı. Psikoloğa mı ihtiyacın var?
-seni ilgilendirmeyen konulardan uzak dur.
Dedi ciddi bir şekilde. En başta kendisi bana sormuştu!
+İlk önce sen sormuştun ama neyse.
•••••••
Eve gittiğimde annemin kapıyı açmasıyla ufak bir şok yaşadım. Uzun süredir eve gelmiyordu ayakkabılarımı çıkarıp çantamı odamın kapısından gelişigüzel içeri fırlattıktan sonra mutfakta yemek yapan annemle konuşmaya başladım.
+Ne oluyor? Babamın ölümünden sonra parmakla sayabileceğim kadar az yemek yaptın. Bugün özel bir gün mü?
-abartma jayla. Ve evet. Bugün özel bir gün. Sana anlatmam gereken şeyler var.
Masaya oturduk. Yemekleri tabaklara koyarken bir yandan da konuşuyordu.
-biliyorsun. Baban artık yok. Onu çok seviyoruz, ama onun ölümü hayatımıza devam etmeyeceğimiz anlamına gelmez. Yaptığım şeyi babana olan sevgim azaldığı için yapmıyorum. Hayatıma devam ediyorum sadece.
Bir an durdu. Yemeğinden bir kaşık aldı.
-daha önce söylemem gerekirdi.. yapamayacağım..
+meraktan bayılmamı mı bekliyorsun? Söyle işte.
Derin bir nefes aldı
-jayla, ben evleniyorum.
+evleniyor musun..?