Gelen topu nokta manşetle pasörün tam üstüne attım. Rakip oyuncular blok için yerleşmeye başladı. Pasör topu elinden çıkarmıştı. O an takım olarak kalp atışlarımız duyuluyordu. Sanki dünya durmuş gibi hissediyordu insan.
Gelen topa zıplamadan önce gözüm skor tablosuna kaydı. Son kez baktım tabloya; 24-23... Bu sayıyı almak zorundaydım.
Top tam düşüş anına geçtiğinde adımlarıma başladım. Kendime güvenle zıpladığımda önümde bir duvar oluşturmuştular. Ama bilmiyorlardı, bu duvar beni korkutamazdı.
Topa var gücümle vurdum ama bir şey göremiyordum. Sayıyı alabilmiş miydim? Başarabilmiş miydim? Bilmiyordum...
Yere inmem gerekiyordu fakat bir terslik oldu. Ayaklarım yere değmemişti.
Son gördüğüm ise başımdaki takımım olmuştu. Sonrası kopuktu.