Zeynep perdeyi hızla kapattı.
Kalbi deli gibi atıyordu.
Birkaç saniye boyunca olduğu yerde hareketsiz kaldı.
Cesaretini toplayıp perdeyi tekrar araladığında...
Sokak bomboştu.
Kapüşonlu adam kaybolmuştu.
"Nasıl..."
diye fısıldadı.
Telefonunu sıkıca kavradı.
Koordinatlar hâlâ ekrandaydı.
Gitmemesi söylenmişti.
Ama artık geri dönemezdi.
...
Ertesi sabah hava kapalıydı.
Gri bulutlar gökyüzünü tamamen örtmüştü.
Zeynep otobüsten indiğinde karşısında yıllardır terk edilmiş eski fabrika duruyordu.
Paslanmış demir kapının üzerinde silinmeye yüz tutmuş bir tabela vardı.
İçeri adım attığında her yer sessizdi.
Yalnızca tavandan damlayan suyun sesi duyuluyordu.
Birden...
Telefonu titredi.
Bilinmeyen Numara
"Üçüncü kata çık."
Zeynep irkildi.
Etrafına baktı.
Kimse yoktu.
Yavaşça kırık merdivenlerden yukarı çıkmaya başladı.
Her adımında tahta basamaklar gıcırdıyordu.
Üçüncü kata ulaştığında uzun ve karanlık bir koridorla karşılaştı.
Koridorun sonunda tek bir kapı açıktı.
Kapının üzerinde siyah boyayla tek bir sayı yazıyordu.
13
Zeynep derin bir nefes aldı.
Kapıyı yavaşça itti.
İçerisi eski bir odaydı.
Tozlu masanın üzerinde sadece bir dizüstü bilgisayar duruyordu.
Bilgisayar açıktı.
Ekranda tek satırlık bir yazı vardı.
"Geç kaldın."
Tam o anda arkasındaki kapı büyük bir gürültüyle kapandı.
Zeynep hızla arkasını döndü.
Kapıyı açmaya çalıştı.
Açılmıyordu.
Odanın içindeki hoparlörden cızırtılı bir ses yükseldi.
"Merhaba, Zeynep."
Bu ses...
Mustafa'nın sesiydi.
Zeynep'in nefesi kesildi.
"Ela'nın sana her şeyi anlattığını mı sanıyorsun?"
Bilgisayar ekranı bir anda değişti.
Eski bir güvenlik kamerası kaydı açıldı.
Tarih...
Üç yıl öncesini gösteriyordu.
Ekranda Ela koşuyordu.
Arkasından ise siyah kapüşonlu biri onu takip ediyordu.
Tam görüntü duracakken...
Kapüşonlu kişi başını kaldırdı.
Yüzü ilk kez net görünüyordu.
Zeynep'in gözleri korkuyla büyüdü.
"Bu... imkânsız..."
Çünkü ekrandaki kişi...
Mustafa değildi.
