İpek köşeyi döndüğü anda biriyle sertçe çarpıştı.
Dengesini kaybetti.
Tam düşecekken genç çocuk refleksle belinden tuttu.
İpek bir anda elini sertçe itti.
- Elini çeksene!
Kaan da kaşlarını çattı, elini hemen geri çekti.
+ İyi, çektim.
İpek sinirle üstünü düzeltti.
- Kim sana bana dokun ded—
Kaan sözünü kesti.
+ Bir dakika.
+ Sen düşüyordun, ben tuttum. Hepsi bu.
- Kimse senden bunu istemedi.
+ Tamam da seni yere çakılmanı izleyemezdim.
- İzleseydin.
(Kaan hafifçe güldü)
+ Sonra da "Niye yardım etmedin?" diyen yine sen olurdun.
(İpek sertçe baktı)
- Beni tanımıyorsun.
+ Sen de beni tanımıyorsun ama beş saniyede suçlu ilan ettin.
(İpek birkaç adım yaklaştı)
- Sana güvenmek zorunda değilim.
(Kaan da gözlerini kaçırmadan baktı)
+ Güven demedim zaten ama haksızlık yapma
(İkisi birkaç saniye sessizce birbirine baktı)
(Sonunda İpek omzunu çarpıp yanından geçti)
- Bir daha karşıma çıkma.
(Kaan arkasından seslendi)
+ Merak etme.
+ Ben de günümü böyle biriyle geçirmek istemezdim zaten.
(İpek durdu)
Başını hafifçe çevirip kısa bir bakış attı.
Sonra hiçbir şey söylemeden yürüyüp gitti.
Kaan da derin bir nefes aldı.
+ Of... Ne inatçı çıktı
Kaan birkaç saniye olduğu yerde kaldı.
Normalde böyle insanlarla uğraşmazdı. Birisi ters bir şey söylerse o da karşılığını verirdi, sonra yoluna devam ederdi.
Ama bu kızda garip bir şey vardı.
Sadece sinirli değildi.
Sanki herkese karşı kendini savunmak zorundaymış gibiydi.
Kaan başını iki yana salladı.
+ Bana ne ya...
Kendi kendine söylense de aklından İpek’in bakışları çıkmıyordu.
O sırada İpek çoktan sokağın sonuna ulaşmıştı.
Hâlâ sinirliydi.
Telefonunu çıkarıp saate baktı.
- Harika... Bir de geç kaldım.
Hızlı adımlarla yürümeye devam etti.
Ama istemeden aklına o çocuk geldi.
O rahat tavrı...
O kendinden emin konuşması...
İpek kaşlarını çattı.
- Ne saçmalıyorum ben?
Kendi kendine kızdı.
- Sadece sinir bozucuydu.
Ama nedense birkaç saniyelik karşılaşma bile aklında kalmıştı.
Akşam olduğunda Kaan odasında yatağa uzanmış tavana bakıyordu.
Arkadaşlarından biri aradı.
?:Oğlum nerdesin? Bugün seni aradım açmadın.
Kaan telefonu kulağına götürdü.
+ Dışarıdaydım.
?:Sesin değişik geliyor, ne oldu?
Kaan hafifçe güldü.
+ Hiç.
Bir an durdu.
+ Sadece garip biriyle karşılaştım.
?:Garip biri mi? Senin ilgini çeken biri mi?
Kaan hemen cevap verdi.
+ Saçmalama.
?:Emin misin?
Kaan cevap vermedi.
Çünkü kendisi de neden o kızı düşündüğünü bilmiyordu.
İpek ise odasında aynanın karşısında saçlarını topluyordu.
Bugün yaşananları düşündü.
Kaan’ın son söylediği cümle aklına geldi.
"Ama haksızlık yapma."
İpek bir an durdu.
Sonra başını salladı.
- Haksızlık yapmadım.
Ama bunu söylerken bile kendinden tam emin değildi.
Çünkü belki de ilk defa biri ona kızmak yerine, kendini açıklamaya çalışmıştı.
Ve İpek bunun neden rahatsız edici şekilde aklında kaldığını bilmiyordu.
1.BÖLÜM SON OKUDUĞUNUZ İÇİN ÇOOK TEŞEKKÜR EDERİM 🙏💗