Otobüs durağında beklerken adımı haykıran birini duydum. arkamı dönüp baktığımda evet, bu başımın belası Doğukan. yanıma gelirken herkes ona bakıyordu bu sersem cidden de çekici görünüyor ya! Doğukan benim çocukluktan beridir arkadaşım. Onu ailesinden kaçan çaresiz bir çocuk olarak bulduğum için bağlandım ve bir daha da ayrılmadık. 17 yaşında İri yarı birisi sadece kızları etkilemek için kas çalışıyor... orta kilolarda ne çok sıska ne de çok kilolu. Gözleri bal rengi, saçları koyu kahverengi yüzündeki bu uyum bütün dikkatleri üstüne çekmeye yetiyor zaten. Bu gün beden eğitimi vardı o yüzden kalpsiz resmiyetinden çıkıp gri bir eşofman takımı giymişti. Aramızda kalsın ama şu ergende de ego çok fazla. Kızlar ilgi gösteriyor diye neden burnu havada? Ahmak! Kaldırım kenarında çömeldim ve Doğukan da yanıma oturdu. Bu gün farklı, bir şey var ama sorarsam cevap vermeyecek. Ailesi tarafından incindikten sonra onu hiç duygularını belli ederken görmedim. Buna rağmen hep benden enerjikti.
"Erva bir espri duymak ister misin?" Artık bu günlük rutin olmuştu. Her sabah soğuk espri yapıp beni bezdirmeden okula gidemiyorduk sağ olsun! "Ah! kulaklarım çınlıyor, bir şey duyamıyorum!" Belki bana acır ve yapmaz? "Benim küçük kardeşim bunu geçen sefer de yaptın!" İnsanlar birden ayağa kalkınca otobüsümüzün geldiğini gördüm. Allah'a şükrederek otobüse bindim. İnsanlara temastan nefret ederim ve otobüs bu rahatsızlığın tam tersi. Boş bir yer buldum ve hemen oturdum. Kendi ayağına takılıp tökezleyen Doğukan'a bakıp sabır dilercesine gözlerimi kapattım. "Sen gel otur. düşersin hiç uğraşamam." Yine ve yine o burnu havada bakışını atıp " Erkek adamım ben Erva! Düşmem öyle kolay kolay." Kesin düşecek ve biz okul yerine hastaneye gideceğiz. "Ahmak! Keyfin bilir."
- 5 DK SONRA -
"Evet abi tam orası ağrıyor!" Şaşırdım mı hayır! Düştü ve bacağını burktu. Erkekmiş hah!
