BY@beuyruLütf-u Ağlayan Çınar Ay doğsa koynundan girse koynuma, Göğsümde durur çınarın kökü cihâna. Hürmetim sadâkatimi sıyânet eder, İnsandan acele göçer bâkî mekâna. Müteâkip hazan çattı mı tutmaz ateş, Aşk-ı bîçâremize ağlardı bâkiyâ. Hayr u şerrin narı eline verilse, Vicdân hadîsiyle Hakk’a varır ola. Akar sular dolduramaz gönlün kuruluğu, Onu ondan alan verir ancak ki lütf-u ona.