Olduğumuz yerde oturmuş bekliyorduk. Aradan saatler geçmişti. Ne bir geçen helikopter vardı nede bir insan görebiliyorduk. Telefonlar çekmiyor, kimseye ulaşamıyorduk. Şuanda çaresizliğin dibine vurmuştuk. Canla Aleyna ne yapıyorlardı acaba. Ya öldülerse, yada bir zombiye dönüştülerse. Hava kararmaya başlamıştı güneşin batışı görebiliyorduk tam karşımızdaydı. Bian duygularımı tutamadım va ağlamaya başladım. Sinirlerim çok bozulmuştu. Çok çaresizdik. Hiç birşey yapamıyorduk. Elimiz kolumuz bağlı oturuyorduk. O anki sinirle kalkıp kapıyı tekmelemeye başladım. Yağız hemen koştu. Tuttu beni. Sonra kafamı tutup göğsüne yasladı.
- şşt sakin ol bak kurtulucaz burdan sakinn.
Sözleri rahatlatmıştı biraz. Birden olduğumuz konuma baktım sarılıyorduk. Kalbim çok hızlı atmaya başlamıştı. Onun kalp atışlarını duyabiliyordum. Tam kalbinin üstüne yaslamıştım kafamı. Bu kendimi güvende gibi hissettiriyordu bana. Sanki zaman durmuştu. Bütün endişelerim geçmişti. Kafamın içindeki sesler susmuştu. Rahatlamıştım. Ama artık kafamı çekmem lazımdı onun göğsünden.
Birden yavaşça çektik kafamı gözyaşlarımı sildim ve yağızın kenarı bıraktığı çantayı kurcalamaya başladım. Kafamın içindeki sesler tekrardan konuşmaya başlamıştı. Susmuyodu aptal ses. Çantayı bıraktım ve terasın kenarlarından aşağı bakmaya başladım. Binlerce insan vardı. Hepside zombi. Yağıza döndüm. Birden ağzımdan sözler döküldü
- Belkide can haklıdır
Kabullenmiştim can haklıydı hepimiz ölücektik. Daha diğerlerine ne olduğunu bile bilmiyorduk. Belkide ölmüşlerdi bile. Zaten herkes bizi ölmüş biliyordu. O haberi kim yaymıştı ki. Tam yağız bana cevap vericekken kapı güçlü bir şekilde yumruklanmaya başladı. Yağız hemen kapıya yöneldi.
- yağız durr
Bana eliyle sus işareti yaptı
Kapıya kulağını dayadı ve dinlemeye başladı.
- bunlar can ve Aleyna hadi hemen kapıyı açalım.
Hemen anahtarı aldım ve cana verdim
