Yin Ve Yang

Bazı insanlar hayatımıza sonradan girmezdi. Bazıları... Daha dünyaya gözlerimizi açtığımız anda oradaydı. İlk nefesimizde. İlk adımımızda. İlk düşüşümüzde. Ve bazen, ilk kalp kırıklığımızda bile... Ben Aras'ı hatırlamadım. Çünkü onu hatırlamama gerek yoktu. O zaten hayatımın her yerindeydi. Çocukluğumun en güzel kahkahalarında, yere düşüp kanayan dizlerimde, bahçelerde koşarken arkamdan gelen ayak seslerinde... Her yerde. Ama hayat bazen insanın en sevdiği şeyleri elinden almak için beklemezdi. Bir gün... Tek bir an. Tek bir hata. Ve hayatımız ikiye ayrıldı. Kazadan önce. Ve... Kazadan sonra. Ben bazı şeyleri unuttum. Bazı yüzleri. Bazı sesleri. Bazı anıları. Ama insan gerçekten her şeyi unutabilir miydi? Kalbin hatırladığı şeyleri bile? Aras beni hiç unutmadı. Belki de sorun buydu. Ben geçmişimizi hatırlamazken, o ikimiz için de hatırlıyordu. Ben onu tanımazken... O beni çoktan tanıyordu. Ben ondan uzaklaşmaya çalışırken... O, hayatımın her köşesinde karşıma çıkıyordu.