10 Nisan 2013
Yazarın anlatımıyla....
5 yaşındaki küçük Pera,o gün mutfak masasının üzerinde,annesi için yaptığı peynirli sandiviçin peynirlerini diziyordu.Annesi Esra 2 saat önce çalıştığı şirkete gitmişti,bir muhasebeci olsa da,işe yeni başladığı için,maaşını daha alamamıştı.
Pera tam sandiçi bitirdiği esnada babası onu yanına çağırdı.
Minik Pera, heyecanla babasına doğru koştu,babası kıyafetlerini aceleyle valizine depiştiriyordu.
"Baba?"diye seslendi minik Pera.
Babası kafasını valizden kaldırıp,"Pera,kızım annen gelmeden şu eşyaları götürmem lazım."dedi hızlıca.
Pera heyecanlandı,sonunda ısıtması daha iyi olan bir eve taşınacaklarını düşündü.
Hevesle babasına eşyalarını valize koymasına yardım etti.1 saat sonra babası elinde iki valiz ve bir kutu ile evden çıktı.
Pera'da oyuncak ayısı ile babasını bahçeye kadar takip etti.
Babası bir an durdu,sonra kızına gülümseyerek "Ah! Aşağıda bir şey unuttum.Benim için hemen kapıp getirebilirmisin?"diye sordu.
Pera hemen başını sallayıp,eve doğru koştu.
O eve girer girmez,babası sokağa doğru koştu,siyah bir BMW içinde bekleyen bir korumaya,
"Ne duruyorsun,bas gaza!"diye bağırdı.
Araba sokakta kaybolurken, minik Pera'da hala aşağıda babasının unuttuğu şeyi arıyordu.
Bulamayınca babasına sormaya karar verdi.Evden çıktıktan sonra,bir an için zaman doldu.Pera şaşkınca,"Baba,nerdesin?"diye seslendi.
Tam 1 saat boyunca o buz gibi merdivenlerde,elinde annesi için yaptığı peynirli sandiviç ile öylece annesini bekledi.
Annesi Esra döndüğünde gördüğü manzara karşısında önce ne diyeceğini bilemedi,tam bu sırada telefonuna bir mesaj düştü, titreyen elleriyle telefonu tutarken, mesajı okumaya başladı.
'Esra beni mazur gör,ama ben artık bu evliliği yürütemiyorum.Eski,pardon yeni eşim Sevinç ile barıştık,ben artık oğullarım ile olmak istiyorum.Pera'ya gelince biliyorum ona haksızlık ediyorum ama bu hayata artık daha fazla katlanamaycağım.Boşanma kağıtları bir kaç gün sonra eline ulaşır....Beni aramayın.
Furkan AKKAYA "
Esra olduğu yerde donup kalmıştı,ağlamak istiyordu ama göz pınarları kurumuştu sanki...
Tam bu esnada Pera annesini görür görmez"Anneciğim!"diyerek elindeki sandiviç tabağı ile annesine koştu.
Tabağı ona uzatarak,"Bak anne,bu sandiviçi senin için hazırladım!"diyerek annesinin eline tutuşturdu.
Esra göz yaşlarını saklamaya çalışarak,soğumuş sandiviçi son lokmasına kadar bitirdi.