Zihnimize güvene bilir miyiz? Ne kadar inandırıcı olabilir ve ya gerçekçi. Herkes in sıradanı olan, görmek eylemi kimileri için bulunmaz dı. Benim için de bulunmazlar arasında kalıyordu. Görerek inanmak ve dokunarak hissetmek hangisi daha gerçek...
Elim duvarın üstünde, diğer elimde bastonum ile koridorda ilerliyorum kırk üç adım kadar ileride olan ezberlediğim merdiven basamakları inmeye başladım, her sabah merdiven başında bekleyen amcam koluma girince yine ve tekrardan aynı tebessümü yüzümde canlandırdım ,bana sahip çıkan tek insan. Ona çok şey borçluyum ve bunu sadece onu gururlandırarak ödeyeceğimi biliyordum.
"Nasılsın Dilrüba?"
"İyiyim,teşekkür ederim amca. Sen nasılsın?"
"İdare eder."
Yine ve aynı kısa cevaplarına alıştım yıllardır. Her zaman benim için en iyisini yapmıştı,eksik hissetmemi istemedi belki de, onun sayesinde kendime olan güvenim artıyordu tabi başarım da, on yıldır piyano üzerinde başarım kat kat artarak devam ediyor. Her zaman en iyisini çıkarıp koymuştu önüme,en iyi hocalar, pahalı piyonalar ve dahası.
Ama benim için ilk piyanom çok değerli olmuştur hep. Olivia çok değerli bir piyanist, bana yol gösteren ve öğretici olan önemli hocalarından olur kendisi. İlk piyanomun bana nasıl göründüğünden bahsetmesin isterdim. Büyük kısmı beyazdan yani renklerin en acığından, siyah işlemelerin olduğu yani renklerin en koyusu, benim alışkın olduğum o karanlığın renginden. Dokunarak hayal etmek onu zihnimde canlandırmak hoşuma gidiyordu hep de öyle olmuştur. Hissetmek yapabildiğim en değerli olandı duyularım arasında. Hissettiklerimi zihnime yansıtmak ya da öyle yaptığımı sanmak...
"Afiyet olsun efendim, istediğiniz başka bir şey var mı?"
Duyduklarımla düşüncelerimi kenara ittim.
"Yok Esma Hanım çekilebilirsiniz."
Elimi masanın üzerinde gezdirim çatalı parmaklarımın arasına alıp yemeye başladım. Yan taraftan gelen çatal bıçak sesi ile amcacım da başladığını anladım.
~~ ~~
AZİZ•
Kapıyı hızla kapatıp arabaya ilerledik çok geçmeden arabanın yanına geldiğimizde yan kapıyı açıp Eslem' in binmesini bekledim, yine kavga etmiştik son zamanalarda sık sık olduğu gibi.
Sürekli hamileliğine bağlıyordum ama artık çok olmaya başladı ne kadar kendimi geri çeksem bi o kadar üstüme geliyordu, sabrım kalmamıştı artık ister istemez karşılık vermeye başladım. Çözüm bulmaya çalışıyorum artık ne kırmak ne de kırılmak istiyordum. O yüzden birbirimizden uzak kalmak iyi gelebilir dedim yeni kavga konusu da bu olmuştu.
Yol boyunca konuşmadık, yüzüme dahi bakmadı. Hastanenin önüne geldiğimizde yavaşladım ve boş bir yere park. Ettim tamamen durduğumda hızla indi ve önden ilerlemeye başladı bu inat neyin nesidir anlam veremiyorum.
Durmadan arkasından devam ettim hızlı adımlarla ona yetiştiğimde elini tuttum sıkıca kavrayıp önden ilerlemesine izin verdim. Elimi bırakmak için biraz direndi, sonrasında var geçip serbest bıraktı. Merdivenlerde nefes nefese kalmıştı yine durmadan devam etti yüzüme bakmamak için yapıyordu biliyordum.
Asansörlerin nefret ederdi Eslem üniversite zamanında öğrenmiştim korkusunu, ablasını bir asansör yüzünden kaybettiğini...
Doktorun kapısını çaldı hemen ardından hızla içeri girdi elini tuttuğumdan benide peşinden sürüklemiş oldu. Doktor güler yüzle karşılamıştı bizi. Bende küçük bir tebessüm gönderdim bu hareketine. Eslem için aynı şeyi söylenmezdi tabi yüzü asık dı ve bu benim hiç hoşuma gitmiyordu bu sorunları bir an önce halletmeliydik. Kısa selamlaşmadan sonra doktor konuşmaya başladı.
"Gebelik de 18. haftasayız Eslem hanım, rutin kontrolleri yapalım sonra cinsiyeti görebilir miyiz ona bakalım bu hafta da saklamazsa kendini."
Konuşma bitince Eslem yatağa geçti ve kontrol başladı.
"Bebeğiniz gayet sağlıklı. Cinsiyeti ise erkek."
Duyduğum cümle ile Eslem e sarılmam arasında bir fark yoktu o da aynı şekilde karşılık verince yüzümdeki gülümseme çok daha büyüdü.
~~ ~~
DEVAM EDECEK...