Yanındayım

Birce, sahnenin ışıklarıyla iyileşmeyi öğrenmiş bir kız; sessizlikle, sabırla, kendi ritmini bulmaya çalışıyor. Ferman’ın dünyası ise keskin çizgiler, yarım bırakılmış cümleler ve zaman zaman dalga gibi gelen karanlıklarla örülü. Bir bakışta başlayan o çekim, ikisinin de planlarını bozuyor. Geçmiş, Birce’nin omzuna eğilip bir sır fısıldadığında her şey değişiyor: Kalbinin hızlandığı adama, geçmişte yaşadıkları yüzünden hesap sormak istiyor. Aklı “geri dön” derken kalbi “bir adım daha” diyor; adımlar dansla, sözler suskunlukla yarışıyor. Ferman’ın üstünü bazen gölge gibi örten, tedaviyle yönetmeye çalıştığı o hâl ise ikisinin dengelerini her an altüst edebiliyor. Peki aşk, intikamla aynı sahnede var olabilir mi? Birce, affetmenin gücünü bulabilecek mi; yoksa aklının çizdiği rotayı izleyip kalbini yarım mı bırakacak? Ve Ferman, kendi fırtınasını dindirip “önce sana bakarım, sonra nefes alırım, sonra gün başlar” diyebilecek mi? Bu, düşerken bile birbirini bırakmamayı öğrenen iki insanın