Düzeltmem gereken bir şeyler vardı.
Birisi değil, bir hareket değil– hayır, bir uyarı da yapmam gerekmiyordu.
Kalbime söz geçirmeliydim. Son zamanlarda kontrolüm dışına çıkıyordu ve bunu düzeltmeliydim.
Kontrol bende olmalıydı. Ama bu kız geldiğinden beri elimden kayıyordu.
Kalbim ise… ona yaklaştığımda fazla oyunbozandı.
Kararımı verdim: kalbimi düzene sokmanın tek yolu bu kızı hizaya getirmekti.
Bu böyle gitmez. Kuralları öğrenmesi gerekiyor. Yoksa ben dağılacağım. Dengem bozulacak.
Antrenman bitmişti.
Ekip birer birer dağılıyordu.
Ama gözüm hâlâ oradaydı.
Bahçenin girişinde duruyordu.
“Sen. Kal.”
Sesi düz, emir gibi çıkmıştı.
Ama aslında… kontrolümü kaybettiğimi fark ettirmemek içindi.
O döndü.
Kaşlarını kaldırdı, gözlerimdeki ciddiyeti tarttı.
“Emir mi veriyorsun?”
“Evet.” Dedim.
“Öyle yapıyorum.”
Bıçak gibi keskin.
Saçlarını omzunun gerisine attı.
“Derdin ne?”
Yeşil gözleri hafifçe irileşti.
Kaykayını işaret ettim.
“Dengede durmasını bilmiyorsun.”
“Bu mu yani? Güldürme beni…”
“Bu değil. Kuralların dışında hareket ediyorsun. Yaptığın hataların sorumlusu benim çünkü ben düzeni sağlarım. Ama sen sürekli düzenimin dışına çıkıyorsun.”
Sesim sert çıktığında saçlarını savurdu, kollarını göğsünde birleştirdi.
“Düzeninle ilgilenmediğimi söylersem?”
Beni ciddiye almayan bir tavır.
“Almak zorunda olduğunu söylerim. Burada herkes kural ve düzen içinde. Uyum sağlamalısın.”
“Bir şeye zorunluluğum yok.”
“Benim de seni burada tutma zorunluluğum yok.”
“Burada olma talebini veren de kim?”
“O zaman neden buradasın?”
“Git başımdan!”
Kaykayının ucuna bastı, havaya kaldırdı, ellerinin arasına aldı ve uzaklaştı.
Ben olduğum yerde donakaldım.
Kalbim hâlâ garip bir ritim tutuyordu. Ama bu sefer gerilim, fiziksel bir ihtiyaç gibi hissettirdi.
Kısa bir nefes verdim ve boş ver dedim kendime.
Boş vermek mümkün değildi ki.
Ekip uzaktaki bankta oturmuş, kahkahalar hâlinde sohbet ediyordu.
Oraya yaklaştım, bankın boş bir kısmına oturdum.
Şakalar havada uçuşuyordu ama benim zihnim meşguldü.
Bu böyle gitmez.
Kalbim saçmalıyor, ama bunu fark ettirmemeliyim.
Kontrol bende olmalı… her şey düzenli olmalı…
Ama her adımıyla, her bakışıyla beni alt üst ediyor.
Düşüşünü engellemek istiyorum… ama istememeliyim!
O, kendi kurallarıyla oynuyor. Benim kurallarımın dışına taşmak… kabul edilemez.
Nefesini, duruşunu… her şeyi takip ediyorum.
İstemsizce.
Durdurmak istiyorum...
Ama çok zor.
Kalbim ritmini kaybetti. Sistem bozuluyor. Bu bir sınav.
Henüz… hiçbir şeyi kabul edemem.
Kontrol bende olmalı. Ama… her adımıyla, her bakışıyla o kontrol elimden kayıyor.
Bu kız, öyle bir felaket ki kontrolü elimden alıyor. Her bakışıyla. Her adımıyla ve... O bağımsız duruşuyla...