YANGIN

Yanmaya Hazır Olun Ateşten korkanlar yanma lütfuna erişemezler. Eğer yanmazsanız küllerinizden doğamazsınız. Uzaklarda, çok uzaklarda bir diyar vardı. Tanrının bile unuttuğu, insanoğlunun ise hiçbir zaman öğrenemediği, her türlü canlıdan sakınılmış bir diyar. Ve bu diyarda genç bir kadın yaşardı. Alev. Adını onu doğururken ölen annesinin alev kırmızısı saçlarından alıyordu, kendisi de annesinin fiziksel özelliklerini taşıyordu. Nitekim ona bu denli uyum sağlayan bir isim daha bulunamazdı. Zira o; Ateşin kadınıydı. Bu yeteneğin kendisine bahşedildiğini öğrendiğinde henüz 4 yaşındaydı. Babası ateşin üstünde bir şeyler pişirecekti. Ateşi yakıp içeriden gerekli malzemeleri almaya gittiğinde Alev’in gözü kendisi gibi alev alev yanan ateşe kaymıştı. Sanki sihirli bir güç onu ateşe doğru çekiyordu, adeta uçarak ateşin yanına gitmiş ve ona dokunmuştu. Babası korku ile Alev’in yanına geldiğinde ise hiçbir şeyi olmadığını görmüştü. O günden itibaren ateş ona itaat etmiş, alevler ellerinde evcilleşmişti. Bu diyardakiler onu tamamıyla benimsemişti. Hatta bazı anneler çocuklarını ara sıra onun yanına gönderir, ondan bir şeyler öğrenmelerini arzu ederlerdi. Alev ise bundan onur ve gurur duyardı. Ona doğuştan bahsedilen bu yeteneğin kaynağını hiç sorgulamamıştı. Onun için bu yeteneği Tanrı tarafından ona gönderilen bir lütuftu. Öyle de kalacaktı. Onun damarlarında akan kan kıvılcımlar barındırıyordu içinde. Kalbi kan pompaladığı her an yanmaya devam ediyordu ve bu ona acı değil zevk veriyordu. Biliyordu, eğer dış dünyaya açılırsa ondan korkacaklardı, hatta onu öldürmeyi deneyeceklerdi. Bunun sonucunda ise onları öldüren Alev olacaktı. Hiçbirinin olmasını istemediği için güvenli sınırlarından çıkmıyordu. Burası onun için en güvenli yerdi. Bundan adı gibi emindi. Bu diyar yanmaya da, kül olmaya da alışıktı. Zira küllerinden doğmayı öğrenmişlerdi.