- BÖLÜM-17 HAZİRAN
Ertesi gün bütün belgeler ortaya çıkarıldı.
Deniz’in kaydı, Mert’in babasının notları ve Defne’nin annesinin bıraktığı kayıt birbiriyle örtüşüyordu.
17 Haziran 2011 gecesi artık bir sır değildi.
Aras’ın babası, yaptığı şeyin ortaya çıkmasından korktuğu için Deniz’i ortadan kaldırmak istemişti.
Mert’in babasına Deniz’i götürmesini emretmişti.
Ama Mert’in babası bunu yapmamış, Deniz’in kaçmasına yardım etmişti.
Defne’nin annesi ise çocuklarını korumak için yıllarca gerçeği saklamıştı.
Aras’ın hafızasının bir kısmının silinmiş gibi olmasının nedeni de o gece yaşanan korku ve sonrasında ailesinin onu olaylardan uzak tutmasıydı.
Ve en önemlisi…
Mert hiçbir zaman Deniz’e ihanet etmemişti.
Defne bütün bunları öğrendikten sonra Mert’e baktı.
“Bunca zaman kendini suçladın.”
Mert başını eğdi.
“Çünkü onu koruyamadığımı sanıyordum.”
Deniz yanlarına geldi.
“Beni korudun.”
Mert ona baktı.
“Nasıl?”
“Beni gönderdin.”
Mert şaşırdı.
Deniz gülümsedi.
“Sen olmasaydın bugün burada olmazdım.”
İki kardeş birbirlerine sarıldı.
Defne onları izlerken annesinin sözlerini düşündü.
“Seni hiçbir zaman bırakmadım.”
Artık annesinin neden böyle davrandığını anlayabiliyordu.
Geçmiş değişmeyecekti.
Ama geçmişin yükünü taşımak zorunda da değildi.
Akşam olduğunda Defne kuyunun yanında tek başına oturuyordu.
Aras yanına geldi.
“Burada olduğunu tahmin ettim.”
Defne gülümsedi.
“Bütün hikâye burada başladı.”
Aras yanına oturdu.
“Ve bitti.”
Defne ona baktı.
“Garip değil mi?”
“Ne?”
“Bunca yıldır aradığımız cevapların aslında hep burada olması.”
Aras bir süre düşündü.
“Belki de bazı şeyleri bulmak için önce hazır olmamız gerekiyordu.”
Defne gülümsedi.
“Şimdi hazır mıyız?”
Aras ona baktı.
“Artık korkmadan konuşabiliriz.”
Defne başını salladı.
“Ben senden hiçbir zaman nefret etmedim.”
Aras şaşırdı.
“Biliyorum.”
“Hayır,” dedi Defne. “Bildiğini sanıyorsun.”
Aras gülümsedi.
Defne devam etti:
“Ben sadece neden bu kadar uzak durduğunu anlamıyordum.”
“Çünkü seni de kaybetmekten korkuyordum.”
Defne birkaç saniye sustu.
“Artık kaçmana gerek yok.”
Aras başını salladı.
“Artık yok.”
İkisi de kuyudan uzaklaşıp eve doğru yürümeye başladılar.
Bu kez arkalarında sır bırakmadan.
الفصل 31
17 HAZİRAN
نهاية الفصل
1 تعليق
Mükemmel bir bölümdü ellerine sağlık
1الردود