- BÖLÜM-ÜÇÜNCÜ ÇOCUK
Kaset sustu.
Odanın içindeki sessizlik, az önce duydukları sözlerden daha korkutucuydu.
“Ve bu kez üçünüz değil… dördünüz.”
Defne, Aras'a baktı.
“Dördüncü kim?”
Aras cevap vermedi.
Duvarın üzerindeki yazı hâlâ oradaydı:
ARKANIZA BAKMAYIN.
Defne istemsizce arkasına bakmak üzereyken Aras kolunu tuttu.
“Dur.”
İkisi de birkaç saniye boyunca kıpırdamadı.
Sonra odanın köşesinden bir fotoğraf yere bırakıldı.
Tak.
Aras yavaşça fotoğrafı aldı.
Dört çocuk vardı.
Defne.
Mert.
Ve…
Aras.
Dördüncü çocuğun yüzü de Aras'ın yüzüne benziyordu.
Defne fotoğrafı elinden aldı.
“Bu sensin.”
Aras başını salladı.
“Hayır.”
“Aras, yüzüne bak!”
“Ben değilim.”
Defne fotoğrafa tekrar baktı.
İki çocuğun yüzü gerçekten birbirinin aynısıydı.
Ama kıyafetleri farklıydı.
Biri beyaz gömlek giyiyordu.
Diğeri koyu renk bir kazak.
Defne fotoğrafı çevirdi.
Arkasında bir tarih vardı:
17 Haziran 2011.
Altında ise:
“Aras ve onun yerine geçen çocuk.”
Defne'nin yüzü bembeyaz oldu.
“Ne demek bu?”
Aras'ın bakışları fotoğrafa kilitlendi.
“Bilmiyorum.”
Tam o anda odanın kapısı açıldı.
İkisi de irkildi.
Kapının önünde kimse yoktu.
Ama koridordan bir ses geldi.
“Bilmiyorsun çünkü sana anlatmadılar.”
Defne fısıldadı:
“Mert?”
Ses cevap verdi:
“Hayır.”
Bir adım sesi duyuldu.
“Ben Mert değilim.”
Bir adım daha.
“Ben onun neden sustuğunu bilen kişiyim.”
Aras kapıya yöneldi.
“Sen kimsin?”
Ses birkaç saniye sustu.
Sonra:
“Aras…”
“Ne?”
“Sen o gece kaybolmadın.”
Aras'ın yüzü değişti.
“Ne diyorsun?”
“Kaybolan sendin.”
Defne'nin gözleri büyüdü.
“Aras kaybolmadı mı?”
Ses devam etti:
“Hayır.”
“Peki kim kayboldu?”
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonra:
“Senin yerine geçen çocuk.”
Defne'nin elindeki fotoğraf titredi.
Aras bir adım geri çekildi.
“Bu imkânsız.”
“Değil.”
“Ben buradayım.”
“Evet.”
Sesin tonu değişti.
“Çünkü seni geri getirdiler.”
Defne Aras'a döndü.
“Kim?”
Cevap gelmedi.
Aras birden başını tuttu.
Gözlerinin önüne parçalar hâlinde görüntüler gelmeye başladı.
Kuyu.
Yağmur.
Mert.
Defne.
Ve küçük bir çocuk.
Ama bu kez çocuk Aras'a benzemiyordu.
Çocuk Aras'ın elini tutuyordu.
Aras'ın sesi titredi:
“Ben onu hatırlıyorum.”
Defne hemen yanına geldi.
“Kim?”
Aras gözlerini açtı.
“Bana benzeyen çocuk değil…”
Bir an durdu.
“…beni ona benzetenler.”
Defne hiçbir şey anlayamıyordu.
“Ne demek bu?”
Aras fotoğrafın üzerine baktı.
Sonra fotoğrafın köşesindeki küçük ayrıntıyı fark etti.
Dördüncü çocuğun boynunda bir kolye vardı.
Aynı kolye.
Defne'nin şu anda elinde tuttuğu kolyenin aynısı.
Defne'nin nefesi kesildi.
“Bu benim kolyem.”
Aras başını kaldırdı.
“Hayır.”
“Ne?”
Aras fotoğrafı gösterdi.
“Senin kolyen değil.”
Defne şaşkınlıkla ona baktı.
Aras fısıldadı:
“Senin kolyenin aynısı.”
O anda Defne'nin telefonu çaldı.
Ekranda bilinmeyen numara vardı.
Açtı.
Karşıdaki ses tek bir cümle söyledi:
“Defne, annene hiç kardeşi olup olmadığını sordun mu?”
Telefon kapandı.
Defne'nin yüzü değişti.
Aras ona baktı.
“Ne söyledi?”
Defne cevap vermedi.
Çünkü yıllardır annesinin ona anlattığı bir cümleyi hatırlamıştı.
“Senin hiç kardeşin olmadı.”
Ama artık bunun doğru olmadığına emindi.
Defne fotoğraftaki dördüncü çocuğa tekrar baktı.
Çocuğun yüzü Aras'a benziyordu.
Ama boynundaki kolye Defne'nindi.
Ve fotoğrafın arkasındaki son cümleyi şimdi fark etmişti.
Daha önce silinmiş sandığı kelimeler, ışığın altında ortaya çıkıyordu:
“Dördüncü çocuk Aras değil.”
Altında tek bir isim vardı.
“Defne'nin kardeşi.”
Defne'nin elindeki fotoğraf yere düştü.
Aras ona baktı.
“Defne…”
Defne gözlerini kaldırdı.
“Annem bana bir kardeşim olmadığını söyledi.”
Aras sessizce fotoğrafa baktı.
“Belki de…”
Cümlesini tamamlayamadı.
Çünkü dışarıdan bir kadın sesi geldi.
“Çünkü seni korumak için kardeşinin öldüğünü söylediler.”
Defne dondu.
Ses yeniden duyuldu:
“Ama kardeşin hiç ölmedi.”
Ve kapının önünde bir gölge belirdi.