13. BÖLÜM — ESKİ İSTASYON
Gece saat on birdi.
Eski tren istasyonu yıllardır kullanılmıyordu.
Defne ve Aras arabadan indiler.
Etrafta kimse yoktu.
Rüzgâr eski tabelaları sallıyordu.
Defne etrafa baktı.
“Burada ne bulacağız?”
Aras:
“Umarım bir şey buluruz.”
Birlikte eski bekleme salonuna girdiler.
Defne'nin gözü duvardaki saate takıldı.
Saat durmuştu.
17.06
Defne birkaç saniye saate baktı.
“Yine aynı tarih…”
Aras duvarı incelemeye başladı.
Sonunda eski bir tahta panelin arkasında küçük bir anahtar buldu.
Anahtarın üzerinde bir numara vardı:
27.
Aras:
“Yirmi yedi numaralı dolap.”
İstasyondaki eski emanet dolaplarına yöneldiler.
27 numaralı dolabı bulduklarında Defne'nin eli anahtara uzandı.
Ama kapıyı açmadan önce durdu.
“Aras.”
“Ne?”
“Bundan sonra ne çıkarsa çıksın…”
Aras ona baktı.
“Ne?”
“Bana yalan söyleme.”
Aras'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Bir daha asla.”
Defne anahtarı çevirdi.
Dolap açıldı.
İçinde eski bir çanta vardı.
Çantanın içinde onlarca belge...
Ve küçük bir kaset.
Defne kaseti eline aldı.
Üzerinde babasının el yazısı vardı:
“Defne'ye.”
Defne'nin gözleri doldu.
“Babam bunu benim için bırakmış.”
Aras çantadan bir belge çıkardı.
Belgede şirketin eski ortaklarının isimleri vardı.
Ama bir isim Defne'nin dikkatini çekti.
Aras'ın babasının isminin hemen yanında başka bir isim yazıyordu:
Mert Demir.
Aras dondu.
“Bu imkânsız.”
Defne ona döndü.
“Mert kim?”
Aras cevap vermedi.
Çünkü Mert Demir...
Aras'ın yıllar önce öldüğü söylenen ağabeyiydi.
