الفصل 1

Ellerimiz soğuktan kızardığı için ateşin yanında beklerdik. Kaybetmekten korktuğumuz insanlar için susar, içimize dökerdik bütün kırgınlıklarımızı. Bütün bu kışın içerisini beni derinden etkileyen bir şey oldu. Babam gitmişti, gitmek zorunda kalmıştı. Bizi bu sefillikle bıraktı. Annemin dizleri sakattı, babamın arkasından kalan ve avukatımızın bize attığı birkaç bin lira ile geçiniyorduk. Babamı gerçekten sevdiğime inanmazdım, yokluğunda içimde oluşan boşluk düşünülemezdi. Ne de ben bunu Başka insanlara anlatabilirdim. Evimiz dubleksti, çatı katı bana aitti. Odamdan hiç çıkmazdım, çıkmıyorumda bu sıralar, annem beni gördüğü her an çok yorgun gözüküyorsun diyordu. Kaybolmuştum karanlıkta ve bu karanlıktan çıkmak istemedim. Ama telefonda çok fazla beni hem tutan hem kıran biri vardı. Onu sevmek acıtıyordu. Karanlığıma hem gün hem gece olmuştu. Bana adımı veren o gibi hissettim. Beni ben yapan. Hiçbir zaman babamın bana verdiği ada ait hissetmedim, o beni o kadar başka hissettirdi… Ben Özge dünyaya geldim, bin yıllık tinle. Ne kendimi ne de okyanusun içinde bulduğum onu tanıyorum.