Uzaklarda....

Çakıltaşı Kasabası'nda hava o gün, bir cadının lanetine uğramış gibi fırtınalıydı. En azından kırmızı çatılı küçük kafenin, daha da küçük olarak nitelendirilebilecek tezgahını silen çalışan öyle düşünüyordu. Sokaklar uğulduyor, cam kapı zangırdıyordu. Kıvırcık, kısa saçı asi bukleler halinde havaya dikilen çalışan ise seslere kulağını tıkamış, ovalama işine devam ediyordu. Elindeki bez eskiydi; ne kadar yıkanırsa yıkansın iplerine işlemiş kir hep orada dururdu. Lekeli görüntüsü kıza garip bir haz veriyordu. Eğleniyordu çünkü bir şeyi temizlerken aslında başka bir şeyi kirletiyordu. Sonunda tezgaha iyice yaslandı. Dirseğini ıslak mermer yüzeye, yanağını ise eline yaslayıp ovalamaya devam etti. Gözleri yarı kapalıydı. Uyuklaması tezgahı silmesine engel değildi. Sevdiği çocuğun sırtını keselediğini hayal etti, eli tezgahta ileri geri giderken. Sonra dilini dışarı çıkardı ve kusarmış gibi yaptı. Zihni ancak böyle acınası fanteziler üretebiliyordu; ne yazık ki. O asla kur yapabilen kızlardan olamamıştı; kirpiklerini kırpıştırarak göz süzme gibi basit bir eylem bile üzerinde doğal durmazdı. Başına buyruk havası, sözünü sakınmayan bir yapısı vardı. Dik başlıydı ve on dokuz yıllık hayatında erkeklerin bu özellikleri pek de çekici bulmadıklarını anlamıştı. Zaten hayatının büyük kısmında erkekler çok da umrunda olmamıştı; Nehir gezmeyi severdi ve doğanın her bir karışı gönül ilişkilerinden daha fazla ilgisini çekerdi. Ne var ki son zamanlarda... kalbi sürekli varlığını hatırlatmak için uğraşıyordu sanki. Derin bir nefes aldı ve tekrar beze odaklanmaya çalıştı.