ÜŞÜŞENLER II

Öksürerek uyandı. Nefessiz bırakan bir öksürük nöbetinin sonunda elinin tersiyle gözlerinden gelen timsah göz yaşlarını ve ağzının kenarından akan tükürüğü sildi. Odasının siyah tülleri içerisinden tek bir güneş ışığı bile sızamıyordu. Karanlıktı her yer. Oldukça karanlık. Saat kavramını çoktan yitirmişti. Dolayısıyla hangi günde olduğu da pek bir önem taşımıyordu. Zaten umurunda da değildi. O kadar umarsızdı ki telefonunu en son ne zaman kullandığını bile hatırlayamıyordu. Yatağından istemsizce kalktı. Bedeni artık çürümeye yüz tutmuşçasına yatağına yapışmış gibiydi. Eliyle saçlarını taradı ve var gücüyle kasvet dolu odasından kendini dışarı attı. Yürümeyi yeni öğrenircesine sendeleyerek koridorun sonuna oradan da mutfağa vardı. Dolabı açtığında son uyandığı seferden pek de bir fark yok gibiydi. Mutfak masasından bir sigara aldı. Sigarasını yakarken bir sandalye çekti. Tahta sandalyenin çatırdamalarına karışan kemik sesiyle günler sonra bir ses duymuş oldu. İkinci dumanı çekerken duraksadı. Bir sonraki uyanışında tekrar nefessiz kalıp boğulmamak için odasına geçti. Yatağına oturdu düşünmeye başladı. Ne düşündüğü hakkında en ufak bir fikri yoktu. Sadece beyin hücrelerinin hala çalışabiliyor olması onu rahatlatıyordu. Yatağının köşesinde duran komodinin üzerinden kalem ve not defterini alarak bir şeyler karaladı. 1 ay sonra binaya yayılan kötü kokudan rahatsız olan komşular, kapıyı kırarak içeri girdiğinde kendi kusmuğunda boğularak hayatını kaybeden Mert’in cansız bedenini buldular. Not defterindeyse şu cümleler vardı; “Karanlık... Sanki son sefer her şey daha aydınlık gibiydi. Gözüm daha net etrafımdaki nesneleri seçebiliyordu. Şimdiyse soğuk ve karanlık.”